Autotour door Schotland

Land	Schotland
Plaats	Kishorn, Lochcarron, Portree, Beauly e.a.
Periode	juni 2005
Vervoer	Auto
Accommodatie	en B&B`s

Zou het ook een leuk idee zijn om eens een cottage te huren en daarnaast een aantal B&B's te bezoeken? Zo begint onze vakantie voorpret. Via internet hebben we daarom een cottage geboekt in een dorpje nabij Kishorn, in de regio Wester Ross. Een ruige uithoek van Schotland. Praktisch probleem hierbij is dat de meeste cottages worden aangeboden van zaterdag t/m zaterdag. En de reis vanuit Newcastle neemt zeker twee dagen in beslag. Daarom besluiten we onze vakantie al op een donderdag te laten beginnen. Juni 2005 is het zover.

Dag 1 van onze reis is de minst boeiende... Naar IJmuiden, drukte op de wegen, wachten bij de veerboot. Maar ook: uitwaaien op het dek, Nederland aan de horizon zien verdwijnen... Wat eten, lezen en op tijd naar bed. Morgen volgt een lange reisdag. Veel autorijden. Aberfeldy is nog ver weg...

“Passports please,” een aardige douanier gebaart ons verder te rijden, terwijl hij de paspoorten teruggeeft. Het lijkt zo vanzelfsprekend, Grietje zit achter het stuur, draait de wagen de linker weghelft op. Martin heeft de Road Atlas in de hand en geeft de wegnummers door. Alsof we niet anders gewend zijn. Het is ook niet de eerste keer in de UK. En zelfs al zou het dat zijn, het links rijden went snel. Alleen die rotondes, hè? Die vragen oplettendheid van ons beiden. De zon schijnt boven Northumberland. De autoradio staat op BBC Radio 2. De nieuwste van Coldplay komt voorbij, dit is een mooi begin van onze vakantie!

De eerste overnachting is bij Jim en Tina van B&B The Gardens in Dunalastair. Een vertrouwd adres. We zijn er vaker geweest. Na een gezellige avond, een goede nachtrust en een lekker Brits ontbijt gaat het avontuur beginnen. Jim geeft ons nog een aantal routetips. Over een dag of negen zien we elkaar weer... Dan komen we drie dagen logeren.

In Pitlochry doen we eerst nog even boodschappen bij de Co-op. Vlees, scones en lekkere broodjes voor zondagochtend. Toch wel handig, een koelbox op 12 Volt achter in de auto. Want we hebben nog een lange rit te gaan en, al schijnt de zon niet voortdurend, koud is het niet.

Home of the Laird of Glenbogle.
Het is zaterdagochtend, rustig op de A9. Heuvels worden bergen, de wegen worden smaller. De Glen Garry route is ruig en verlaten. Op weg naar Fort William komen we langs een bijzonder poortwachterhuis. Op de brug hangt een bordje met een verwijzing naar de tv-serie die hier opgenomen is. Het is de toegang tot Ardverikie House. Bij tv-kijkers beter bekend als Glenbogle, uit Monarch of the Glen. Het enorme landgoed, gelegen aan Loch Laggan, is niet toegankelijk voor publiek. Later in deze vakantie zullen we nog een locatie uit deze tv-serie bezoeken.

Highland Highlights.
Het is een mooie dag. Bewolkt, maar droog. Ben Nevis, de Five Sisters, het natuurschoon glijdt aan ons voorbij. Af en toe even stoppen. De stilte om je heen, genieten van het uitzicht. De stuwdam van Loch Laggan uit 1934 is zo’n bouwwerk waar je ook voor uitstapt. Net als Eilean Donan Castle, het meest gefotografeerde kasteel van Schotland. Aan het eind van de middag doemt Kishorn op. Via een doodlopende weg gelegen aan een prachtige baai, iets omhoog, de heuvel op, is daar toch echt : Onze Cottage!

Dag 4: Kishorn - Achintraid.
Woodside Cottage overtreft alle verwachtingen. Het huisje staat mooi afgelegen op een heuvel, met uitzicht over het Loch. Natuurlijk, op internet hebben we het allemaal al gezien: de omgeving, het interieur en de inventaris. Het ontbreekt aan niets. Koffie, thee en kruiden zijn aanwezig. Boeken, video’s en spelletjes. Elektrische dekens op de bedden, zeep in de badkamer. Het huisje is meteen ons huisje.

Achintraid ligt aan een doodlopende weg langs Loch Kishorn. Een klein dorpje zonder winkels. Enkele tientallen huizen staan langs de kust. Je ruikt de zee.
In Kishorn, aan de doorgaande weg, is een bescheiden General Store en een klein visrestaurant, wat echter om zes uur de deuren sluit. In het nabij gelegen Lochcarron kun je boodschappen halen bij de Spar en de lokale Garage & Shop.

A Home away from Home.
Heerlijk luieren, zo’n eerste dag in je vakantiehuis. Beetje lezen, wat rondwandelen in het dorpje en de koffer uitpakken. De eigenaar komt informeren of alles naar wens is. Hij is zichtbaar tevreden met onze opmerking ; Above expectation! “Sorry for all the midges,” verontschuldigd hij zich. Het is vochtig en warm weer. De komende dagen zullen we er nog vaker last van krijgen. Tijd voor verse scones. "Let me put the kettle on", zeggen ze altijd in Britse tv-series. Onder het genot van een beker Twinings Tea smeren we scones met marmelade.

Dag 5: Rondrit Applecross Peninsula.
Wow, begin juni en het lijkt wel zomer. De wegwijzer in Kishorn wijst naar Applecross en naar Shieldaig. Ons besluit staat vast. Eerst naar Shieldaig en van daaruit naar Applecross. Door de tocht "anti-clockwise” te rijden, bewaar je het mooiste voor het laatste. Een deel van deze route reden we in 2001 ook al eens.

Wester Ross Coastal Trail.
De weg is smal en het landschap oogt ruig. Shieldaig ligt stil en bijna verlaten aan het Loch. Het is maandagochtend, de General Merchant is gesloten. Een enkele inwoner van het dorp zit in de tuin en leest de ochtendkrant. Het zeewater is helder, een kwal zwemt langzaam langs de steiger. De lucht ruikt fris, zout. Hoe zou dit idyllische plaatsje er in hartje winter uit zien? Alle op de kaart aangegeven dorpjes in deze regio bestaan uit slechts een tiental woningen, meestal wit geschilderd. Een enkele keer worden eieren langs de kant van de weg verkocht. Het bakje met muntgeld staat er naast, gewoon op het tafeltje.

Het strand van Applecross lijkt een surrealistisch schilderij. Aha, daar is de Applecross Inn, een Award Winning Pub. Moet ook wel, want concurrentie is er niet. Het eten is heerlijk, de sfeer is prima. Motorrijders, rugzaktoeristen en autorijders zitten op het terras. De soep en Chocolat Fudge Cake smaken zomers.

De kruidenier in de General Store van Applecross kent zijn klanten bij naam. De schappen zijn half leeg. We moeten nog vlees hebben voor vanavond. Veel keuze is er niet. Sausages of Lamb Chops. De glimlach achter de toonbank maakt veel goed.

Boodschappen doen in Schotland is voor ons Nederlanders niet goedkoop. Maar dat weet je vooraf. Daar moet je niet te veel bij stilstaan. Achter in de auto staat onze 12-Volt koelbox. Handig voor een fles gekoeld water en ook als je zojuist lamsvlees gekocht hebt en nog twee uur te gaan hebt tot je weer in je cottage bent. Want het avondeten laat nog even op zich wachten...

Pass of the Cattle.
In de winter ontoegankelijk, staat op het bord. Nou, dat geloof je graag. De smalle weg kruipt flink omhoog. De auto moet in de laagste versnelling. Het landschap wordt ruig, kaal en het waait er stevig. De smalle weg met veel haarspeldbochten is inspannend, maar wel goed te rijden. Het overige verkeer bestaat vooral uit motoren. Maar ook een paar campers en een vrachtwagen.

Tip: Stap even uit bij de Viewpoints. Loch Carron ligt voor je met in de verte de witte huisjes van Plockton. Daarachter de blauwige schaduw van het Isle of Skye.

Na een indrukwekkende rondrit van 44 miles keren we terug in onze prachtige cottage, waar het eten koken ook vandaag weer een feestje is. Lamsvlees onder de grill, verse groenten en gebakken aardappelschijfjes. Vanuit het keukenraam kun je de Pass of the Cattle in de avondzon zien liggen.

Dag 6: Rondrit Plockton.
Tijdens het ontbijt moeten de kachels toch wel even aan. Het was koud vannacht, slechts 2°C. Vandaag staat een rondje Plockton en Loch Alsh op het programma. De eerste stop is in Lochcarron. Een kerkruïne aan de rand van het dorp is zeker een bezoekje waard. Oude graven nemen je mee terug in de historie van het dorp. Hier liggen mensen begraven die leefden in de tijd van ver voor de uitvinding van de auto.

Via de enige weg, de A890, passeren we Strathcarron, een klein plaatsje aan het spoor. De weg naar Achmore is een prachtige kustweg, waar je steeds een mooi uitzicht hebt op het Loch. Het plaatsje Stromeferry, adverteert met de tekst "No ferry". Waarschijnlijk is de lokale bevolking in het verleden te vaak lastig gevallen met de vraag waar toch die veerboot te vinden is. De berm langs de kustweg is een aaneenschakeling van bloeiende paarse rododendrons.

Rond het middaguur zijn we in Plockton. Even een terrasje pakken. Het plaatsje ligt sfeervol gelegen aan een baai. Er zijn een paar lunchrooms, een pub en er is een een General Store. Voor de liefhebbers : je kunt met een rondvaartboot mee op zeehondenexcursie.

Drumbuie en Duirinish.
De bijna onuitspreekbare namen van enkele dorpjes maken kaartlezen tot een topsport. Gelukkig zijn er slechts een tweetal routes die je kunt volgen naar Kyle of Lochalsh : de heenweg en de terugreis.

Witte huizen, leien daken, idyllische plaatjes. Neem wel wat te drinken mee, want winkeltjes zijn er niet te vinden. Kyle is net even anders. Een leuke toeristische plaats, de entree naar the Isle of Skye. Er zijn geldauto- maten, benzinestations en diverse winkels en restaurants.

Laat het nu net theetijd zijn. De 'scones & tea' smaken wederom uitstekend. Je past je aan bij de gewoontes van het land. Aan het einde van de middag gaat de terugrit langs Balmacara. Bos, heide en ruige rotsen wisselen elkaar af. Omdat er in deze regio weinig wegen zijn moeten we ook nu weer dezelfde kustweg naar Lochcarron rijden, die we vanochtend ook al gereden hebben. Maar dat is geen straf. Op de heenreis reed Martin, op de terugreis rijdt Grietje. Zo kun je beiden optimaal genieten van de omgeving.

Dag 7: Rondrit Loch Carron.
Vakantie is ook tijd nemen voor niets. Ontbijten met warme croissants. Lekker lezen op de bank. Na twee dagen met lange rondritten door het prachtige landschap vandaag even iets minder autorijden. Vanmiddag boodschappen doen in Lochcarron. Maar nu relaxed onderuit op die heerlijke zachte bank in onze cottage.

Midge - Horror.
Overdag is het niet koud, typisch T-shirt weer. Lekker de armen bloot. Helaas denken de midges daar anders over. Binnen een dag of twee zijn Martin z'n armen omgevormd tot een berglandschap van bultjes. Vooral na regenbuien, bij weinig zon, komen ze massaal te voorschijn. Klein, wit en zeer irritant aanwezig. Stilstaan op een weggetje? Fotootje maken? Midges! Een overal verkrijgbaar middeltje op basis van natuurlijke producten biedt een beetje bescherming.

Ruig verleden
In de directe omgeving van Loch Carron is de ruïne van Strome te vinden. Het is een overblijfsel van een middeleeuws groot verdedigings-bolwerk. In de 16e eeuw werd het door de McDonalds bewoond en door de MacKenzies betwist. Tijdens een belegering is het geheel verwoest. Ruim vierhonderd jaar later is er niet veel meer van over dan een paar dikke muren. Ooit moet deze burcht vier tot vijf verdiepingen hoog zijn geweest. Vanuit de ruïne heb je een prachtig uitzicht over het Loch Carron.

Dag 8: Rondrit Isle of Skye.
Het is 7.20 uur, de wekker gaat. Op tijd uit bed, eten en er op uit! Ons plan is vandaag een rondrit te gaan maken op the Isle of Skye. Maar om daar te komen, vanuit Kishorn, ben je zeker twee uur onderweg. Dit wordt een lange dagtocht. Buiten is het mistig, regenachtig en niet al te warm. De route langs Loch Carron hebben we eerder deze week ook al gereden. Toch verveelt het niet. Steeds zie je weer nieuwe en andere details langs de weg.

De creditcard hoeft niet getrokken te worden als we over de Skye Bridge rijden. Er zijn wegwerkzaamheden, de hokjes zijn dichtgespijkerd. Dat is een meevaller.
De eerste indruk van het in alle reisgidsen bejubelde eiland is een tegenvaller.

Is dit nu Skye?
Grote fantasieloze hotels, supercommercieel opgezette B&B’s en lelijke reclameborden langs een saaie asfaltweg. Na enkele kilometers verdwijnt dit schrikbeeld. Het maakt plaats voor de vertrouwde Schotse natuur.

De A863 naar Dunvegan heeft al weer veel meer te bieden. De kust is ruig. Hier en daar raken grillig gevormde kliffen het grijsblauwe zeewater.

Een groot parkeerterrein bij het kasteel van Dunvegan verraadt dat het hier om een veel bezocht kasteel gaat. Zullen we? Nee, toch maar niet, vandaag komen we voor de natuur van Skye! Er staat nog een geel gekleurd weggetje op de kaart in de Road Atlas, naar Neistpoint. Het uiterste westen van het eiland. En mogelijk ook van de UK. Dat lokt! Schapen, witte huizen, B&B’s. Kliffen, dreigende luchten. Het is er stil, ruig. Dit is het eind van de wereld. Skye is toch wel de moeite waard! En het is inmiddels droog.

Portree
Goh, wat is het hier kleurrijk. Portree is een schilderachtig stadje aan de Sound of Raasay, het zeewater tussen Skye en het kleinere eiland Raasay. Een drukke winkelstraat, scholieren in uniform, vissersbootjes in de haven. Een schilder aan het werk. Je krijgt er honger van. Op het centrale plein laten we de auto even voor wat `ie is. In een gezellig restaurant lacht een Baked Potato filled with Lamb ons zeer verleidelijk toe.

Skye blijkt te groot voor een dagtocht.
En dan is er nog Uig op de kaart. Daar kun je ook naar toe. Maar ja, het is nu al bijna half vijf. En de terugweg naar Woodside Cottage is zeker twee en een half uur rijden. Nu blijft het in juni lang licht in Schotland. Zeker als de zon, zoals nu, er ook nog eens bij komt. Toch besluiten we Skye te laten voor wat het is. Een mooi eiland.

Dag 9: Rondrit Applecross - Toscaig.
Prachtig weer! Zonnig en een lekkere temperatuur. Vanaf de ontbijttafel observeren we de vogels op het terras. Vooral de roodborstjes doen zich te goed aan de nootjes en stukjes brood die genereus door ons worden neergelegd. De Award Winning Spar Supermarket in Lochcarron is een half uurtje rijden. Da's niet erg, want de rit gaat door en fraai bergachtig gebied. Na de dagelijkse boodschappen gehaald te hebben, dirigeren we onze auto opnieuw naar de Pass of the Cattle.

Nog eenmaal Applecross.
De route naar Applecross is zeker een tweede bezoek waard. De smalle weg met veel haarspeldbochten is inspannend, maar wel goed te rijden. Het overige verkeer bestaat vooral uit motoren. Maar ook een paar campers en een truck. Bovenop het bergmassief schitteren kleine meertjes gevuld met regenwater in de zon. Als de zon kortstondig verdwijnt verandert de kleur van zilverwit in diep zwart.

Tip: Stap even uit bij de Viewpoints. Loch Carron ligt voor je met in de verte de witte huisjes van Plockton. Daarachter de blauwige schaduw van het Isle of Skye.

Bij Applecross gaat de weg zuidwaarts naar eindpunt Toscaig. Milltown oogt vriendelijk, evenals de andere kleine dorpjes die we passeren. Nergens zijn winkeltjes, wel veel zomerhuisjes. Waar moet de toerist zijn boodschappen doen?

Ard Dhubh klinkt als Arabisch in de oren. Het blijkt een klein gehuchtje te zijn met de welbekende witte huisjes. De enige die de stilte doorbreekt is de plaatselijke postbode. Verder is er niemand te bekennen.

Toscaig is meer een verzameling losse huizen dan een echt dorp. Schapen lopen op de weg. Bij de pier aan het eind van de weg staan enkele picknicktafels. In een warm zonnetje nemen we hier een hap van een lekker broodje. Verder dan Toscaig gaat de weg niet.

Dag 10: Kishorn - Beauly.
Een week is zo weer voorbij. Woodside Cottage is na 10 uur niet meer voor ons. Na een heerlijk ontbijt is het tijd om de koffers te pakken. Het is erg goed bevallen, een weekje in een cottage. Lekker zelf eten koken, rondritten maken en dan weer terugkeren in je eigen huisje. En toch: voor vanavond weten we nu nog niet waar we zullen eindigen. En ook dat is een prettig vooruitzicht. Niet alles vooraf regelen, gewoon stoppen als je iets leuks ziet.

Via Torridon met zijn stoere bergrug gaat de tocht richting Kinlochewe, een leuk klein plaatsje met enkele B&B’s en een paar restaurants. Vanaf nu staat Inverness weer op de borden. De vernieuwing rukt op. Die mooie kleine weggetjes, die wij toeristen zo leuk vinden, worden met subsidies van de EU in rap tempo veranderd in goede en brede wegen. Dat is mooi voor de lokale bevolking, maar ja, minder sfeervol is het ook.

Wild in de war.
Zaterdagochtend, het is stil op de weg. Twee herten proberen over de omheining te springen. Het lukt ze niet. Rusteloos lopen ze voor ons uit. Pas na 2 kilometer geven ze op. De nieuwe weg is snel, maar ook saai.

Fancy Fair in Victoriaans Strathpeffer.
We nemen de afslag naar Dingwall. Maar in het kuuroord Strathpeffer blijven we steken. Een gezellige bazaar siert het centrale stadsplein. Vrouwen en mannen lopen in klederdracht. De plaatselijke vogelwacht vangt haar donaties door twee grote “Harry Potter Uilen” te laten fotograferen. Het is gezellig druk op straat.

TIP: bezoek ook nog even het voormalige station. Een oud gerestaureerd gebouw met winkeltjes en een tearoom. Treinen zult u er niet vinden.

Het eindpunt van deze dag is Beauly, waar we een prachtige B&B vinden aan de statige Station Road. In de serre van de kamer is het heerlijk krant lezen. De ridderordes zijn vandaag uitgereikt. De koningin heeft er eentje geschonken aan Inspector Frost, acteur David Jason. Na een uurtje Daily Express begint de maag te knorren. Vanaf vanavond gaan we weer uit eten. En laat er in Beauly nu een heel goed Tandoori Restaurant zijn, op loopafstand. En om naderhand uit te buiken loop je nog even naar de Abdij-ruïne.

Dag 11: Rondrit Glen Strathfarrar.
Bacon and eggs, daarmee begint de dag. Het regent. Maar ja, dat hoort bij Schotland. We blijven nog een dagje in onze B&B, tijd genoeg voor een lange rondrit. De Road Atlas komt op tafel. Een wit weggetje naar nergens maakt ons nieuwsgierig.

Een mevrouw noteert ons kenteken.
De A 831 komt langs Struy. Vlak voor het dorp, bij het kerkje, is een afslag naar rechts. Langs de River Farrar loopt een smalle weg. Bij een eenzaam wit huis staat een hek. De toegang tot dit National Nature Reserve is gratis, maar men wil niet meer dan 25 auto’s op het immense landgoed hebben. Nummerbord en achternaam worden genoteerd. Have a nice day! Het is 11 uur, onze naam is de zesde op het lijstje. Een zeer gevarieerd landschap laat zich zien. Heide, bos, bergen, beekjes... Stilte!

Four seasons in one day.
Zon en regen wisselen elkaar af in een snel tempo. Een enkele bergtop is besneeuwd. De Single Track Road vertoont steeds meer gaten en kuilen. Scottish Hydro Electric beheert de vele stuwdam- men in deze regio. Ook in dit natuurgebied. Aan het eind van de bewoonde wereld ligt Loch Monar. De stuwdam aan dit meer is het eindpunt van de route. Dit is genieten van de natuur. Overal roedels herten. Overal Midges. Het is vochtig weer, ze vreten je op! Lange mouwen en Midgie-spray. Who cares? Het is hier mooi! Pas laat in de middag keren we terug. Met veel rode vlekjes op de armen. Ondanks de spray...

Classic Cars on the Road.
Nog even een paar boodschappen doen, het is zondagavond en de supermarkt in Beauly is open. Een fraai gerestaureerde Triumph TR3 staat geparkeerd voor de ingang. Hij is van de familie Wilkinson. Even een praatje aanknopen met de trotse eigenaren. De wagen is een 1956 USA versie, oorspronkelijk met het stuur aan de linker kant. Zo’n 15 jaar geleden in Texas gekocht als een wrak. De Triumph werd opgeknapt en de stuurinrichting is meteen ook maar overgeplaatst. Nu rijden ze er toertochten mee. En inderdaad, overdag zie je regelmatig prachtige oldtimers voorbij komen. Het Schotse landschap leent zich er voor.

Dag 12: Beauly - Dunalastair.
Het is tijd om Beauly weer te verlaten. Eerst even tanken. Gelukkig is de prijs van de benzine hier wat lager dan aan de westkust. In Inverness is het weer wennen aan de drukte. Er wonen toch meer mensen in Schotland dan je soms vermoedt. Via de A9 rijden we naar Aviemore. Hier begint de Strathspey Railway. Een toeristische spoorlijn waar een oude stoomtrein rijdt, op weg naar station Glenbogle. Welbekend bij liefhebbers van de tv-serie Monarch of the Glen.

In de stromende regen staan we bij station “Boat of Garden.” Maar dit is het niet. En volgens de Road Atlas houdt hier de spoorlijn op. Toch is dit niet het eindstation. Wat nu? Grote stoomwolken trekken aan ons voorbij. De stoomtrein is het station binnengelopen. Een prachtig gezicht. Als hij vertrekt springen wij in de auto. Die trein moet toch te volgen zijn. Twintig minuten later staan we op Broomhill, beter bekend als Glenbogle Station. Hier stapte Archie uit de trein om zijn grote avontuur als laird te beginnen. De stoomtrein wordt hier via een lus in het spoor gekeerd en rijdt terug naar Aviemore.

Iedereen heeft wel een zonde.
De A 939 is een goed berijdbare weg, met een vaartje van 80 km/u zit Martin achter het stuur. Bergafwaarts. Precies in het dal ligt een enorme plas water op onze weghelft. Oh jee, er staat een mevrouw naast de plas, haar auto staat even verderop. Uitwijken kan niet, er komt een tegenligger aan, een grote bestelbus. Remmen gaat ook niet, kans op aquaplaning! Dat wat u nu denkt, gebeurt ook. Het water spat twee meter hoog, de ongelukkige vrouw moet drijfnat zijn. Martin kijkt nog even in de spiegel. De vrouw maakt boze gebaren. Maar ja. Wie gaat nu ook naast een plas water staan op een doorgaande weg? Lieve lezers, het was overmacht...

Lunch in Tomintoul.
Een toeristisch dorpje met veel hotels, restaurants en enkele winkeltjes. Het heeft een mooi carrévormig plein. De A939 leidt ons door een verlaten skigebied. Skiheuvels, liften en kale gebouwen. Stevig dalen en klimmen. Het weer zit niet mee vandaag. Regen, mist en af en toe zon. Balmoral Caslte slaan we over. De Royal Family verblijft hier regelmatig. Voor veel toeristen een "must", maar het is niet ons ding. Ook veel te druk.

Braemar Gathering.
Braemar Castle ziet er wel interessant uit, maar is jammer genoeg wegens familie omstandigheden gesloten. Het plaatsje Braemar is een bezoekje waard. Het is bekend van de jaarlijkse Highland Gathering. Misschien kom je Queen Elizabeth tegen. Ze is beschermvrouwe en komt de Gathering wel eens bezoeken.

Dag 13: Dunalastair - Pitlochry.
Na de lange reisdag van gisteren zijn we terug bij Jim & Tina in B&B The Gardens. Zodra je door het mooie hek met de Latijnse spreuk rijdt overvallen je de rust en stilte. Wat een verschil met het hectische leven in Nederland. Alleen Tina heeft het altijd druk. Met van alles en nog wat. “No, it’s not just a quiet countrylife up here,” lacht ze.

Paradijs in Schotland.
Het half ingestorte Dunalastair House blijkt nu in het volle licht te staan. Al enige decennia staat dit negentiende eeuws landgoed te verkrotten. Vorig seizoen is een stuk bos gekapt. De bomen, in wat eens de tuin was, overwoekeren het gebouw. Regen en wind hebben vrij spel. En zullen er waarschijnlijk voor zorgen dat het verval nog sneller gaat. Het uitgestrekte landgoed heeft nog steeds geheimen voor ons.

We volgen een smal zandpad langs de rivier. Aan de overkant staat een huis. Alleen, hoe moet je er komen? De brug is ingestort. Jim weet later te vertellen dat er vrienden van hun wonen. Voordat de brug het begaf, kostte het slechts acht minuten om bij elkaar op bezoek te komen. Nu moeten ze 8 mijl omrijden. De eigenaar van het landgoed wil geen geld steken in een reparatie.

Pitlochry is zo’n 40 minuten rijden vanaf de B&B. Een gezellige toeristische stad met de gebruikelijke souvenirwinkels, restaurantjes en hotels. Zo vroeg in het seizoen is het er al flink druk.

Edradour Whisky-tour.
Even buiten Pitlochry ligt de Whisky distilleerderij Edradour. In een pittoreske omgeving laat het bedrijf je kennis maken met het productieproces van de gelijknamige Single Malt. De rondleiding is goed verzorgd en interessant. En niet alleen vanwege het gratis glas whisky.

Laat in de middag stuurt Grietje onze Focus het erf van B&B The Gardens op. Jim, die zelf ook wel van een glaasje whisky houdt, geeft ons later die avond nog een persoonlijke bijles. Om elf uur, na twee glazen en een gezellige discussie met Jim, Tina en een stel andere gasten, is het tijd om de kamer op te zoeken.

Dag 14: Rondrit Loch Rannoch.
Een regenachtige ochtend. In de serre is het goed vertoeven. Tijd voor een spannend boek. Toch dwaalt je blik steeds af naar buiten. De berg Shiehallion is weggedoken in een mist van regen. De bloemen in de voortuin buigen onder de wind. Een enkele haas schiet voorbij. Wat een prachtig plekje.

Rond het middaguur klaart het op. Schoenen en jas aan, de auto in. Langs de noordkant van Loch Rannoch rijden we richting Rannoch Station. Halverwege de rit steekt een vreemd torentje boven het water uit. Het is een kleine burcht, ooit gebouwd door de ene “clan” en veroverd door een andere. Er loopt ook een dijkweg naar toe. Maar dat is tientallen jaren geleden onder water verdwenen. Het loch is een stuwmeer geworden en het waterpeil is twee meter gestegen.

The Remains of the Day.
Het is de derde vakantie in deze regio. En iedere keer ontdek je weer een nieuw stukje Schotland. Loch Rannoch Zuidzijde is een onontgonnen terrein. Een afwisselend liefelijk en bosrijk landschap. Alsof je door het decor van een Britse kostuumfilm rijdt. Rannoch School steekt zijn kop hoog boven het maaiveld uit. Het is allang geen kostschool meer, maar een luxe hotel en conferentiecentrum. In het prachtige bos nabij Curie zijn drie wandelroutes uitgezet. Het is eindelijk droog. We besluiten de middelste track van een paar mijl te doen.

Na een frisse wandeling langs bos en beek wacht een goede maaltijd in Community Restaurant Post Taste in Kinloch Rannoch. Dit restaurant wordt door de lokale gemeenschap draaiende gehouden. Het is er gezellig, druk en niet duur.
Na een korte rit huiswaarts draaien we halverwege de avond het landgoed van Dunalastair op.

Relax!
De avondzon hangt achter de bergen. Regenluchten dreigen, maar doen niets. Even een korte wandeling maken. De Clan Robertson Memorial ligt op een uithoek van de Dunalastair estate. Vanaf deze plek heb je een werelds uitzicht op het stille meer. Deze foto is een troost voor thuis. Na een drukke werkdag zorgt een blik op deze foto voor een moment van rust. Een avond in B&B The Gardens eindigt steevast met een goed gesprek en een glaasje Scottish Blended. Vanavond is een van de andere gasten een mevrouw van het Schotse Toeristenbureau. Ze controleert B&B's in deze regio.

Dag 15: Dunalastair - Crieff.
Het is moeilijk afscheid nemen van B&B The Gardens. Jim heeft net als wij ook een aantal websites online. Voordat de reis verder gaat wisselt Martin nog een aantal foto’s uit. De regen komt met bakken uit de hemel. Dat geeft ons de tijd om eens uitvoerig de terugreis te bepalen. De tips van een echte kenner van de regio zijn daarbij zeer welkom. Pas om half twaalf stuurt Grietje onze Ford het erf af.

Tummel Bridge en Kenmore.
De route gaat langs Tummel Bridge, waar een stokoude stenen brug sierlijk over de rivier hangt. Een nieuwe stalen brug is er met weinig historisch besef pal naast geplaatst. Dit had een toeristische fotospot kunnen zijn. De oude brug is overigens afgesloten voor verkeer, maar wel beloopbaar. Met als beloning een fraai uitzicht over de rivier. Kenmore is beslist een bezoek waard. Gelegen aan de kop van Loch Tay, gezegend met een mooi centraal plein en een groot kasteel.
In het plaatsje is een driewegsplitsing. Meteen na de afslag Killin is wederom een afslag. Je mist 'm zo.

Glen Quaich in de regen.
Rij desnoods terug. Want deze mag je niet missen. Een steile klim, auto in de laagste versnelling. Een donker bos. Martin drukt de ultieme 'vakantiegevoel'-cd nog maar weer eens in de cd-speler. Kylie Minogue hijgt SLOW door de speakers. Na dit grapje gaat de radio uit. Een zeldzaam moment, zeker voor twee muziekfreaks als wij. De stilte van de glen dringt door tot in je ziel. Een schaap blaat, regen tikt tegen het raampje. Langzaam zakt de Single Track Road af totdat je uiteindelijk bij Amulree aan de grote weg komt.

Tijdens de reis doorkruist onze route Crieff, een vrolijk aandoend stadje. De klok staat op vier uur, het is mooi geweest voor vandaag. Morgen is er weer een (reis)dag. Galvelbeg House staat aan de doorgaande weg van Crieff. Een kast van een huis, het type B&B waar we beiden van houden. Oude huizen met sfeer, net als in die woonprogramma’s van de BBC. In het centrum zit trouwens een heel goed restaurant. Baán Thai is gevestigd boven een hotel. Het is er maar klein. Een Thaise familie zit met tien man aan een tafel en viert een verjaardagsfeest. In een hoekje genieten we mee.

Dag 16: Crieff - Falkirk - Newcastle (Terugreis).
Het Falkirk Wheel is een ingenieuze bootbrug in de gelijknamige plaats. Gelegen tussen Edinburgh en Glasgow tussen twee kanalen met een aanzienlijk hoogteverschil. Het wiel is eigenlijk een stunt van de regionale bestuurders. Om prestige te winnen en toeristen te trekken. Gebouwd in 1999 en in gebruik genomen in het millenniumjaar. De toegang tot het bouwwerk is gratis.

Aan alles komt een einde.
Dit is de laatste dag van een droomvakantie. De stilte van de Highlands wordt ingeruild voor de drukte van het wegennet rond Edinburgh. Via Dalkeith nemen we de A 68 en de A 697 naar Newcastle. Een stille en goed berijdbare weg richting veerboot. Minder spannend ook. Het landschap is ietwat saaier in vergelijking tot de route op de heenreis via Jedburgh – Peebles. Aan het eind van de middag bereiken we de International Ferry Docks. Nog even een nachtje slapen aan boord en we kunnen weer op naar huis en haard.