Cambodja en Laos

Land	Cambodja
Plaats	O.a. Sihanoukville, Phnom Penh en Luang Prabang
Periode	april 2005
Vervoer	Vliegtuig en Tuktuk
Accommodatie	Diverse

Voor meer foto`s zie de website van Madelon

Zondag 27 maart
Om 7 uur ’s ochtends vloog ons vliegtuig boven Bangkok, en rond half 8 waren we geland. We wisten nog van de vorige keer hoe het op het vliegveld verliep. Een stuk lopen, dan bij een balie in de rij gaan staan om een formuliertje in te leveren. Daarna konden we de tassen opwachten bij de band, en richting de taxi’s lopen. We namen een taxi over de tolweg richting het Asia hotel, waar Remco en Marjolijn ons op zouden wachten in de lobby. We waren ruim op tijd. In het hotel aangekomen zagen we dat ze er nog niet waren. We besloten alvast naar onze kamer te gaan (deze was al door Remco voor ons geboekt, dus we konden vrij snel doorlopen). Onze tassen werden naar de kamer gebracht. Het was een prima kamer, met bad, dus dat is nooit verkeerd. Nadat we ons hadden opgefrist, gingen we weer terug naar de lobby om ze op te wachten. Na een kwartiertje wachten, kwamen ze het hotel binnengelopen.

We gingen naar de hotelkamer, en gaven aan Remco en Marjolijn de pindakaas, chocopasta en oude kaas die we voor ze hadden meegenomen. In de loop van de ochtend gingen we op pad. We gingen de koninklijke boten bekijken. Ze liggen aan de overkant van de rivier. We namen de boot naar de overkant, en vanaf daar een tuktuk richting de boten. Blijkbaar wist het mannetje van de tuktuk niet precies wat we bedoelden, want we werden ergens anders afgezet. We besloten om weer terug te lopen, meer richting het water. Nadat we een paar keer de weg hadden gevraagd, zagen we bordjes hangen, en wisten we waar we heen moesten. We liepen zigzag door een wijkje, smalle straatjes langs de huizen, en jawel we waren er. Er lagen ongeveer 10 lange boten, versierd met bladgoud. Als je foto’s wilde maken moest je 100 baht (2 euro) extra betalen. Maar daar hadden we geen zin in. Fred nam sneaky alsnog wat foto’s.

We liepen terug naar de weg, en hielden daar een taxi aan die ons naar Wat Arun bracht, die ook aan deze kant van het water lag. Het was een mooi tempelcomplex. Er liepen wat monniken rond. Vanaf de tempel namen we een pondje terug naar de andere kant. We namen een taxi terug naar het hotel. Ik had in het vliegtuig niet zo kunnen slapen, dus ik ging even een tukkie doen. Rond 7 uur gingen we weer op pad. Het Asia hotel lig in de wijk Siam, waar je de nodige shopping malls hebt. Ideaal dus. We liepen door een van de winkelcentra, de mbk van 11 verdiepingen hoog. Kleding, schoenen, tasjes, sieraden, en de nodige eettentjes. We gingen bij een thais restaurant wat eten.

Maandag 28 maart
Vanmorgen hebben we weer geshopt. ’s Middags ging ik zwemmen, en Remco en Fred gingen internetten. Rond 4 uur gingen we met de skytrain richting Patpong, Remco wist daar een goed reisbureau waar ze nog iets moesten regelen voor hun reis. Daarna zouden we over de avondmarkt lopen, die daar ook zit. Bij het reisbureau boekten we gelijk een kamer voor de nacht van 14 april, weer in het Asia hotel. De 15e vliegen we om 4 uur weer terug naar Amsterdam. We pinden geld voor in Cambodja, aangezien je in Cambodja (destijds) niet kon pinnen. We wilden een deel van de bahts omwisselen in dollars, maar het was nog lastig om een bank te vinden die open was. Na een paar keer vragen, vonden we uiteindelijk een bankloket wat nog open was.

We liepen over de nachtmarkt van Patpong. Het was er vrij krap, en het meeste wat er lag kwam ons al bekend voor van vorig jaar. We namen de skytrain terug naar Siam, waar we bij de japanner Fuji gingen eten. Het was druk, bij de ingang stonden mensen te wachten. We kregen een nummertje, en na 10 minuten konden we aan een tafeltje gaan zitten. Het eten was echt superlekker. We liepen terug naar het hotel. Fred en ik namen vlakbij het hotel nog een voetmassage. Wel relaxed, want op het eind doen ze ook je benen, en zelfs even je rug en schouders. Totaal relaxed gingen we terug naar het hotel. We gingen gelijk slapen, aangezien we de volgende ochtend vroeg op moeten om verder te reizen naar Siem Reap.

Dinsdag 29 maart
Vanmorgen ging om 6:15 de wekker. We hadden de tassen grotendeels al ingepakt. We namen een ontbijt in het hotel. Je kon kiezen uit croissantjes, witbrood of bruinbrood, yoghurt, fruitsappen, en zelfs warm eten als je wilde. Nadat we onze buikjes vol hadden gegeten, gingen we uitchecken, en namen de taxi richting het Mo Chit busstation. Vanaf daar namen we de bus richting Araynaphraret (aan de grens tussen Thailand en Cambodja). De rit was zo’n 300 km, en het duurde ongeveer 4,5 uur. De bus was redelijk comfortabel. De grote rugtassen gingen onderin de bus. Er zat een tv-tje voorin de bus, waar een gezellige karaoke-video te zien was. Onderweg stopten we een paar keer, en na 4 uur kwamen we aan in Araynaphraret. Vanaf het busstation namen we 2 tuktuks, naar de grens toe. Het ritje duurde ongeveer 10 minuutjes.

Aan de grens van Cambodja deden ze ontzettend moeilijk over het visum. We wilden met dollars betalen (20 dollar), want dat was goedkoper dan betalen met thaise bahts. Maar dan zouden we pas om 3 uur geholpen worden. Het was inmiddels 2 uur, maar we moesten nog een stuk voordat we in Siem Reap waren. Uiteindelijk hebben we toch maar in baht betaald, zodat we weer verder konden. Toen was het allemaal binnen 5 minuten geregeld. Met ons visum liepen we verder, toen konden we in de rij gaan staan, we moesten nog ergens anders een stempel halen. Het was echt snikheet daarbinnen. Aan de balie stond een klein cameraatje (zo groot als een webcam). Van je rood/paars bezwete hoofd werd een foto gemaakt.

Toen we alle vier een stempel hadden bemachtigd, liepen we verder. Vanaf de grens was er al een jongetje met ons meegelopen. Het bleek dat hij iemand wist met een taxi, die ons naar Siem Reap kon brengen. Nadat we de taxi hadden bekeken, en de chauffeur, besloten we met deze taxi de rit te gaan maken. Het was nog een heel gedoe om de 4 rugtassen in de kofferbak te proppen, maar uiteindelijk paste het. Het schijnt nogal een heftige rit te zijn, de weg is op sommige plekken niet zo goed begaanbaar. We waren dus op het ergste voorbereid. De chauffeur sprak een beetje engels, en er zat airco + radio in de auto. Hij haalde nog een kaartje voor de tolweg, en weg waren we. De weg was inderdaad verschrikkelijk. Het eerste deel was gedeeltelijk geasfalteerd, maar er zaten enorm grote gaten in de weg. De taxi ging zigzag van rechts naar links om de gaten te ontwijken. De gatenkaasweg duurde ongeveer tot Sisophon, ca. 50 km. Daarna kregen we 105 km. onverharde weg. We waren om 15:00 vertrokken.

De onverharde weg leek in eerste instantie prettiger om op te rijden dan het asfalt met alle enorme gaten erin. De chauffeur kon hier gemiddeld 60 km. per uur rijden. Maar onderweg bleek al dat er ook nadelen aan deze weg zaten. We kwamen op een gegeven moment achter een vrachtwagen te rijden. De vrachtwagen reed niet zo snel, en de chauffeur had bedacht om de vrachtwagen te gaan inhalen. Alleen de vrachtwagen zorgde voor een enorme stofwolk, dus het was haast onmogelijk te zien of er tegenliggers aankwamen. De taxi ging pal achter de vrachtwagen rijden, en er was zoveel stof dat de vrachtwagen niet eens meer te zien was! Uiteindelijk lukte het om hem in te halen. De rit duurde eindeloos lang, we zaten opgepropt in de taxi. Rond half 7 kwamen we aan in Siem Reap.

We stapten uit bij een kruispunt. We waren nog niet uitgestapt, of er stonden 4 mannetjes om ons heen, om ons naar een guesthouse te loodsen. We negeerden ze, en gingen een kijkje nemen bij Home Sweet Home. De kamers zagen er prima uit, dus deze werd het. Nadat we ons hadden opgefrist, gingen we ergens een hapje eten. We waren behoorlijk gaar van de lange rit, dus het zou niet laat worden vanavond. Bij het eerste restaurant waar we gingen zitten, vielen de prijzen en het aanbod toch wat tegen, dus we besloten nog even verder te zoeken. Het volgende restaurantje was een thai. We zaten half binnen/half buiten. We gingen nog een klein stukje lopen na het eten om het plaatsje een beetje te verkennen, en kochten nog wat drinken voordat we terugliepen richting het guesthouse.

Woensdag 30 maart
Vanmorgen stonden we redelijk vroeg op, en liepen naar het centrum (ongeveer een kwartiertje lopen). We informeerden bij een aantal reisbureaus naar een vliegreis, vanaf Phnom Penh naar Vientiane. We gingen ontbijten bij the Red Piano. Het was vrij prijzig voor Cambodjaanse begrippen, maar je kon er lekker buiten zitten op comfortabele stoelen. We bedachten wat we de rest van de dag zouden gaan doen. We zouden een tuktuk regelen richting Angkor Wat, en een pas kopen voor 3 dagen om de verschillende tempels te kunnen bezoeken.

Na het ontbijt spraken we een mannetje met een tuktuk aan. We hadden 2 tuktuks nodig. We spraken af dat hij, samen met zijn vriend die ook een tuktuk had, ons voor 2x 7 dollar Angkor Wat zou laten zien. Hij vond het prima. We stapten in, en reden naar de ingang van Angkor Wat. Bij de ingang kochten we een entreekaartje. Een flink bedrag, een kaartje om 3 dagen de tempels te bekijken, kostte 40 dollar per stuk! Maar goed, dan krijg je ook prachtige tempels te zien. De mannetjes met de tuktuk bleven wachten. Toen we weer in wilden stappen, om verder te gaan, zei hij dat we meer moesten betalen aan hem als we ook de tempels wilden zien. Echt belachelijk, dat hadden we niet afgesproken. We stapten weer uit, en betaalden hem uiteindelijk niets.

Na een tijdje dropen ze af, en we liepen verder richting de hoofdweg. Toen er een taxi langsreed, hielden we deze aan om te vragen wat het kostte. Hij vroeg teveel, en ook afdingen had weinig zin, dus we liepen nog even verder. Na een tijdje kwam er een tuktuk langs, waar nog niemand inzat (behalve uiteraard de chauffeur). We besloten om met z’n viertjes een tuktuk te nemen. Met een beetje passen en meten paste het wel. Deze kostte 10 dollar voor de hele dag. Prima dus. Het was beter dan lopen, want de tempels liggen nog behoorlijk ver uit elkaar. En we moesten ook het eind nog terug van Angkor Wat naar het guesthouse.

Na een tijdje bleek dat onze chauffeur al een paar biertjes ophad. Gelukkig had hij het zelf ook door, en na een tijdje nam iemand anders de rit van hem over. Deze jongen was volledig nuchter, en bleek een prettige chauffeur te zijn. De eerste tempel waar we heengingen was Bayon. Daarna Phrea Khan, Neak Pean, Ta Som, East Mebon en als laatste naar Pre Rub. Het was indrukwekkend om te zien. En de chauffeur van de tuktuk bleef overal netjes wachten om onze van de ene tempel naar de andere te loodsen. Geen een tempel leek op elkaar. We begonnen om half 11, en waren tot 5 uur ’s middags zoet met het bekijken van de tempels. Overdag was het bloedje heet, dus we deden lekker rustig aan. Af en toe ergens even zitten, om wat te drinken. De tuktuk bracht ons weer terug naar het centrum. ’s Avonds aten we bij een van de restaurantjes. We waren best moe van al die tempels bekijken, dus gingen weer vroeg terug richting het guesthouse.

Donderdag 31 maart
We hadden gisteren met de tuktukchauffeur afgesproken om ons ook vandaag van de ene tempel naar de andere te rijden. We hadden om 8 uur ’s ochtends afgesproken, en hij was keurig op tijd. Eerst gingen we wat ontbijten regelen. We vonden in het centrum een bakkertje, waar we broodjes kochten om mee te nemen. We vertrokken weer naar Angkor, wat nog wel een aantal kilometers van het centrum vandaan was. Vandaag begonnen we bij Banta Kdei, daarna naar Ta Phrom. Deze laatste was erg mooi om te zien. Je kon zowel buitenom als binnendoor lopen. Hier bleven we best lang, omdat er echt vanalles te zien was. Daarna reden we door naar Ta Keo, Chau Say en Tommanon. Chau Say werd op dit moment grondig gerestaureerd wat werd bekostigd door de Chinese overheid. Het zag er nu nog niet zo mooi uit, aangezien het contrast tussen de oude verweerde stenen, en het nieuwe beton erg groot is. Maar als het klaar is, en het na een tijdje wat verweerd is, valt het wellicht minder op. We waren eerst van plan om tussen de middag terug te rijden naar het centrum, om daar ergens een hapje te eten. Maar het was inmiddels al 2 uur, dus dat was ook de moeite niet. We reden richting Angkor Wat. Voordat we de tempel gingen bezoeken, gingen we een hapje eten.

Bij Angkor Wat was het ontzettend druk. Het was nog een behoorlijk stuk lopen naar de tempel. Rechts van de tempel bleken wat huizen te staan. We liepen die kant op. Er zat een groepje monniken. We vroegen of we ze op de foto mochten zetten, en dat was geen probleem. Ze boden vervolgens aan om hun tempel aan ons te laten zien. Da’s altijd leuk, dus we gingen op het aanbod in. De tempel werd op dit moment verbouwd. We deden onze schoenen uit voordat we naar binnenliepen. Het was wel leuk om even te zien.

We gingen verder, om Angkor Wat te bezoeken. Op de wanden van de tempel staan hele verhalen beschreven, gegraveerd in de vorm van afbeeldingen. Echt onvoorstelbaar, het moet echt een gigantisch werk zijn geweest om dat allemaal te graveren. Toen we hier een tijdje hadden rondgelopen, liepen we weer terug richting de tuktuk. Als laatste gingen we naar Phnom Bakheng. De zon ging bijna onder, en het schijnt dat je vanaf daar een mooi uitzicht hebt, aangezien die tempel wat hoger ligt. Het was inmiddels 5 uur geweest. Het was nog een aardige klim omhoog, zeker na zo’n dag tempels bekijken. Het was boven afgeladen druk, en zo denderend was het uitzicht nou ook weer niet. Je zag verderop wel de torens van Angkor Wat liggen, en in het westen het meer van West Baray. Onze tuktukchauffeur reed ons weer terug naar het guesthouse.
‘s Avonds gingen we bij een restaurantje eten. Het was best luxe, we kregen een soort eigen terrasje. We hadden een eigen serveerster, die ons glas bijvulde zodra het leeg was! Opletten dus dat je niet gelijk je hele glas leegdrinkt. Ik bestelde voor de verandering gebakken kikkerpootjes. Ze smaakten best lekker.

Vrijdag 1 april
De tuktukchauffeur had een goede week, want ook vandaag zou hij ons door Angkor rijden. Dat mag ook wel, hoewel hij jong leek had hij thuis vrouw en kinderen om te onderhouden. Vandaag zouden we niet de hele dag tempels bekijken, de meeste hadden we nu ook wel gezien, en we moesten eerst nog vliegtickets van Phnom Penh naar Vientiane regelen.

We boekten de tickets voor 7 april bij een reisbureau. We vroegen of we ook tickets van Luang Prabang naar Bangkok konden boeken, maar het meisje gaf aan dat het goedkoper was om via internet te boeken. Wij, hup, gelijk naar een internetcafe om ook deze tickets te boeken. Tenslotte regelden we bustickets voor de volgende dag. Dan zouden we de bus van Siem Reap naar Phnom Penh nemen. Toen alle zaken weer geregeld waren konden we met een gerust hart nog wat tempels bezoeken.

We gingen als eerste nog even terug naar Angkor Wat. Dit is zo’n enorme tempel, dus we hadden gisteren nog niet alles kunnen bekijken daar. Gisteren hadden we voornamelijk de buitenkant bekeken, vandaag dus ook wat meer binnen rondkijken. Het was wat vies, plakkerig weer vandaag, en ook wat benauwd. Toen we de tempel bezocht hadden, liepen we terug naar de weg (ongeveer 5 minuutjes lopen). Links van de tempel zagen we een donkere lucht aankomen. Dat kon maar 1 ding betekenen: dat er een flinke regenbui aan zat te komen. We liepen snel door. Toen we bijna bij de weg waren, begon het hard te waaien. Het zou niet lang meer duren of het zou met bakken uit de hemel komen zetten.

Vlakbij de tempel stonden een paar overdekte restaurants. We gingen bij een van de restaurants zitten. We zaten amper of het begon te plensen. We bestelden wat te eten. Na zo'n 3 kwartier hield het op met regenen. Het zand was veranderd in een grote modderpoel. We hadden inmiddels de meeste tempels wel gezien. We besloten nog even terug te gaan naar Bayon, waar we de eerste dag begonnen waren. Het was ook wel leuk te zien, alles was nu wat donkerder door de regen, waardoor het witte mos wat op de stenen zat meer opviel.

We gingen terug naar het guesthouse. ’s Avonds aten we bij Happy Cocktail. We raakten aan de praat met een ouder nederlands stel. De vrouw deed hier inkopen, liet het per schip naar Nederland varen om daar weer te verkopen. Later in het guesthouse speelden we nog een potje machiavelli, en terug op de kamer was Meet the Parents op tv. Toch handig als ze sateliet hebben!

Zaterdag 2 april
Vannacht hadden we lekker geslapen, ondanks dat nog een kakkerlak op bezoek hadden. We hadden een klamboe hangen, maar op een of andere manier was ‘ie toch in het bed weten te komen. We besloten het licht aan te laten de rest van de nacht, het schijnt dat ze daar niet zo van houden. En mocht ‘ie toch terugkomen, zie je tenminste gelijk waar ‘ie is. We stonden vroeg weer op, vandaag zouden we met de bus richting Phnom Penh gaan. De tassen waren al grotendeels ingepakt. We liepen naar beneden en betaalden bij de receptie de 4 overnachtingen. Het was inmiddels 7 uur, het busje kwam ons stipt op tijd ophalen.

Het busje reed ons naar het centrum, waar we moesten overstappen. Deze bus zag er redelijk oud uit. Er zat wel airco in, maar geen gordijntjes. We waren eerst bang dat dit de bus was die ons in 6 uur tijd naar Phnom Penh zou brengen. We reden het centrum uit, maar het bleek dat er iets buiten de stad een groter busstation was. Gelukkig maar. We stapten hier over op een luxere bus, een soort touringcar. We legden onze tassen onderin. Maar na een paar minuten bleek dat deze bus al vol zat. We werden naar een andere bus gestuurd. Hup, tassen weer eruit. Het zou nog wel even duren voordat deze bus vol zat, en hij rijdt toch echt pas weg als de bus redelijk gevuld is. Maar gelukkig stopten er na 10 minuutjes weer een paar bussen met backpackers en Cambodjanen, en was de bus redelijk snel vol. Onderweg stopte de bus nog 2 keer. Wel handig, kon je even naar de wc, wat eten en drinken kopen en de benen strekken. Toen we aankwamen in Phnom Penh konden we amper uit de bus stappen. De uitgang werd versperd door touts, die ons persé naar hun guesthouse of hotel wilden lokken. Echt om gek van te worden. Je wilt het liefst zo snel mogelijk die bloedhete bus uit en je tas pakken, maar nee hoor. Lopen er 30 Cambodjanen je voor je voeten. Er zat maar een ding op, zo snel mogelijk weg hier. Toen we eindelijk onze tas hadden weten te bemachtigen, liepen we een stukje verder. Pas om de hoek regelden we een tuktuk.

We gingen een kijkje nemen bij het guesthouse Narin II. Daar aangekomen bekeken we een kamer. Ze zagen er redelijk uit. Fred en Remco gingen voor de zekerheid nog een paar andere bekijken, terwijl Marjolijn en ik bij de tassen bleven. Het bleek dat Narin II de beste optie was. Een van de andere guesthouses lag tegenover een varkensslachterij. Mwa, laat maar, dat soort geluiden en luchten wordt je niet graag mee wakker.

Even later gingen we weer fris en fruitig op pad om Phnom Penh te verkennen. We liepen langs het paleis en een stukje over de boulevard. In deze buurt zaten veel ateliertjes waar ze mooie souvenirs verkochten. Het was veel van hetzelfde, en best prijzig. We dronken wat aan de boulevard. In de lonely planet hadden we een leuk thais restaurant zien staan. Maar toen we daarheen liepen, bleek het niet meer te bestaan. Het was nog even lastig om iets anders te vinden, maar uiteindelijk lukte het. We zaten amper aan ons tafeltje, of we werden omsingeld door een groep meiden, die elk een ander kleur pakje aanhadden. Het bleek dat ze bier promoten, en als je bij hun besteld, krijgen zij er provisie over. We kozen voor Angkor Beer. Het eten was wel redelijk. We bestelden een portie ‘small’, wat genoeg was voor 3 dagen. Mij benieuwen wat je krijgt als je large besteld. We maakten het niet te laat, het was weer even bijkomen van de busreis.

Zondag 3 april
We hadden besloten om vandaag naar de Killing Fields te gaan, en daarna naar het Tuol Sengmuseum. De Killing Fields is een van de plekken waar de rode khmer een massagraf heeft achtergelaten, en waar nu ter nagedachtenis een gedenkmonument staat. Het Tuol Sengmuseum is het voormalige schoolgebouw waar duizenden Cambodjanen letterlijk zijn doodgemarteld. Bepaald geen prettige dingen om te zien, maar het hoort er toch bij als je een bezoek brengt aan PP, om toch een beeld te krijgen wat die mensen hebben moeten doorstaan tijdens het regime van Pol Pot. We hadden bij ons guesthouse een tuktuk geregeld, die ons naar de Killing Fields bracht. Het was ongeveer 15 km. vanaf het centrum. Het grootste deel van de rit was goed te doen, over de geasfalteerde weg. Maar het laatste stuk was een ander verhaal, een onverharde, hobbelige weg.

Het was vrij rustig bij de Killing Fields. We besloten een gids te nemen. Het bleek dat de man die ons ging rondleiden als 9-jarige jongen erbij was toen de massagraven werden geopend. Hij liet ons het terrein zien. Hij gaf aan dat ook in de velden buiten het terrein nog duizenden skeletten lagen. Tenslotte liepen we naar het gedenkmonument. In het gedenkmonument liggen ruim 9.000 skeletten van mensen die hier zijn omgekomen. Erg luguber en onvoorstelbaar om te zien. We gingen met de tuktuk terug richting Phnom Penh om het museum te bezoeken. Dit was eigenlijk nog erger om te zien dan de Killing Fields. De meeste ruimtes waren nog intact gelaten, zoals ze door de martelaars waren achtergelaten. Op de vloeren en muren bloedvlekken. Ook was er een fotoreportage te zien, en was er een ruimte met foto’s van vele mensen die hier waren omgekomen. Er zijn in dit gebouw 20.000 mannen, vrouwen en kinderen gemarteld en gedood. Er zijn slechts 7 mensen die het hebben overleefd, toen het in 1979 bevrijd werd. En op het moment dat wij er waren, was een van deze 7 mensen aanwezig. Hij was er omdat hij meewerkte aan een film die over de oorlog gemaakt werd. Wel bijzonder dat iemand die zoveel heeft meegemaakt wel terug durft te komen op zo’n gruwelijke plek. Het blijft onwerkelijk om te zien wat mensen elkaar aan kunnen doen.

We liepen vanaf hier richting de russische markt. Er waren allerlei souvenirs te koop en veel kleding. Na wat over de markt geslenterd te hebben, en wat souvenirtjes te hebben gekocht, gingen we een hapje eten bij My Lien. Het restaurant had een Vietnamese eigenaresse. Je kon hier ook poolen, dus wel speelden een paar potjes voordat we terugliepen naar het guesthouse.

Maandag 4 april
Vanmorgen gingen Remco en Marjolijn langs de Laotiaanse ambassade om een visum te regelen (aangezien zij langer dan 15 dagen naar Laos zouden gaan, hadden ze een ander visum nodig). Fred en ik gingen richting de bank en het postkantoor. We haalden geld bij de Canadian bank, en liepen door naar het postkantoor om wat kaarten op de bus te doen. Vanaf daar liepen we naar Wat Phnom, een tempel op een heuvel met een park eromheen. Er waren ook hier de nodige bedelaars, veel ook die een arm of been misten. Behalve dat renden hier ook wat aapjes rond.

We liepen richting de boulevard om daar wat te drinken. Daarna liepen we richting het National Museum, waar we met Remco en Marjolijn hadden afgesproken. In het museum waren veel beelden te zien die uit de tempels van Angkor. Na een uurtje hadden we het wel gezien. We bleven nog even zitten in de patio van het museum. Het was een mooi aangelegde tuin. Een vijver met vissen en waterlelies en in het midden een boeddhabeeld.

Hierna liepen we naar het restaurant friends. Het is een project waar straatkinderen geholpen worden. Ze krijgen les, en kunnen ‘stage lopen’ in het restaurant, zodat ze kans hebben op een betere toekomst. De kinderen leren koken en serveren. Het restaurant is een van de projecten. Er is ook een school, en naast het restaurant zit een winkel, waar souvenirs verkocht worden die door de kinderen gemaakt zijn. Het restaurant is leuk ingericht, met vrolijke kleuren. Het is best druk, en het eten is heerlijk. We kijken in het winkeltje en kopen wat leuke souvenirs. Fred koopt een t-shirt. We lopen door naar de central market. Het is een wat ouder gebouw. Het is niet bepaald om je gemak rondkijken, overal wordt je aangesproken of je wat wilt kopen. Het was veel van hetzelfde. Voordat we teruggingen naar het guesthouse gingen we langs een internetcafé om de nodige mailtjes te lezen en te versturen. ’s Avonds deden we lekker makkelijk, en aten we wat in het guesthouse.

Dinsdag 5 april
Vannacht heeft het flink geregend. We stonden om 6 uur op om te ontbijten, met heerlijke franse baguettes. En om 7 uur namen we de bus richting Sihanoukville, wat maar 4 uurtjes rijden was. Toen we in Sihanoukville waren aangekomen, werden we weer opgewacht door een kudde vervelende touts. We negeerden ze, en namen een stukje verderop een taxi richting het strand. Marjolijn en ik gingen dit keer op pad voor een guesthouse. We hadden in de Lonely Planet een leuke gezien (ocean view), maar het bleek dat deze dicht was omdat het verbouwd werd. We bekeken verschillende andere guesthouses, en uiteindelijk werd het Diamond, voor 7 USD per nacht. We hadden bedacht om even heerlijk rustig op het strand te gaan zitten, om bij te komen van de busreis, maar dat rustig konden we wel vergeten. Er liepen ongeveer 20 verkopers rond op het strand, vrouwtjes die voetmassages aanboden, kinderen die kraalkettinkjes verkochten en bedelaars. Om gek van te worden. We besloten om bij een strandtentje te gaan zitten. Hier was het gelukkig iets rustiger. ’s Avonds gingen we een hapje gegeten bij een van de strandtentjes.

Woensdag 6 april
Vanmorgen hebben we bustickets geregeld voor morgen, weer terug naar Phnom Penh. Verder een heerlijk dagje relaxed aangedaan. Wat op het strand gelegen, af en toe de zee in. ’s Avonds aten we aan het strand, voornamelijk vis. Da’s wel zo lekker als je aan zee bent. Daarna vast de tassen ingepakt. Morgen zouden Fred en ik vanaf Phnom Penh naar Vientiane vliegen, en Remco en Marjolijn doorrijden naar Phnom Penh, om vanaf daar verder te reizen richting Zuid-Laos.

Donderdag 7 april
Vannacht heeft het behoorlijk geregend en geonweerd. We gingen al om 9 uur slapen, en werden om 12 uur weer wakker van blaffende honden die maar niet ophielden met blaffen. Rond 4 uur werden we weer wakker, toen het keihard regende en onweerde. Even later viel de stroom uit, dus deed de fan het ook niet meer. Toen we rond 6 uur wakker werden, deed de stroom het nog steeds niet. We gingen ontbijten, en namen de taxi richting het busstation. Fred en ik stapten uit bij het busstation, Remco en Marjolijn bleven zitten. Zij bleven nog in Cambodja, en zouden vanaf daar doorreizen naar Zuid-Laos. We namen voor die tijd al in de bus afscheid, en we namen een tas vol met spullen van Remco en Marjolijn mee, die we alvast voor hun mee terug zouden nemen naar Nederland. We waren om 12 uur bij het vliegveld, en ons vliegtuig zou pas om 15:25 vertrekken. Het was dus nog even wachten. Er was weinig te doen op het vliegveld. Het vliegtuig vertrok gelukkig keurig op tijd. En ook al was het maar 1 uur vliegen, we kregen toch wat te eten en te drinken. Heerlijk dus.

Aangekomen in Vientiane regelden we het visum voor Laos, en namen we een taxi naar het centrum. Helaas waren de 2 guesthouses die we op het oog hadden vol, dus moesten we even verder zoeken. Fred bleef bij de tassen, terwijl ik op zoek ging. Het was ontzettend lastig om een goede, redelijk betaalbare te vinden. Ik had er 5 bekeken, maar alle vijf was het gewoon niet wat we zochten. Uiteindelijk kozen we er een, die ging ermee door, maar echt geweldig was het niet. We dumpten de tassen, en gingen Vientiane wat verkennen. We liepen een stuk langs de Mekong, en gingen vlakbij de Mekong wat eten. Op de terugweg bekeken we nog wat guesthouses.

Vrijdag 8 april
Het uitgekozen guesthouse bleek geen succes te zijn, voornamelijk omdat de wc niet doorliep. Dat schiet natuurlijk niet op. We besloten direct op zoek te gaan naar iets anders. Gelukkig had Mali Namphu een kamer vrij. Dit guesthouse was wel iets duurder, maar alles zag er veel netter en gezelliger uit. Ook was er een mooie binnenplaats, met een mooi aangelegde tuin. We boekten hier een kamer, en liepen terug naar Lovan om onze spullen te halen.

Het was iets te ver om te lopen, dus we lieten ons brengen door een tuktuk. Na de verhuizing liepen we het centrum in om een hapje te gaan eten. We zagen een leuk restaurant, alleen bleek het dat ze hier geen broodjes hadden. Wel kon je hier ’s avonds eten, dus dat leek ons wel een goed plan. De ober gaf aan dat je aan de overkant, bij Joma wel broodjes kon krijgen. De belegde stokbroodjes hier waren echt superlekker, en supergroot, dus veelsteveel om in 1x op te eten. Gelukkig hadden ze handige kartonnen lunchboxjes, dus konden we de helft meenemen voor later op de dag.

We liepen richting het paleis. Het was niet zo bijzonder om te zien. Ook wilden we 2 tempels bekijken. Het was alleen 12:30, en de tempel bleek tussen 12 en 1 dicht te zijn. We besloten om Wat Pha That te gaan bekijken. Deze was te ver om te lopen, dus we regelden een tuktuk. Deze tempel heeft een stupa van goud. Erg mooi om te zien in het felle zonlicht. We bezochten ook de nabijgelegen tempel, voordat we een tuktuk terugnamen richting het centrum. We vroegen de tuktukchauffeur te stoppen bij de Patuxai. Dit is de Arc de Triomphe van Vientiane, met een plein en park eromheen. Het was leuk om even op de foto te zetten. Vanaf hier liepen we naar de morning market.

Halverwege liepen we langs een paar banken. We hadden traveller cheques die we wilden omwisselen. De eerste bank accepteerde geen cheques in euro’s, bij de tweede bank was de wisselkoers heel ongunstig. Bij het omwisselen kregen we er 14 dollar minder voor dan in Cambodja. Bij de derde bank bleek het veel gunstiger te zijn, dus wisselden we hier een cheque om. Gelukkig lagen de banken dicht bij elkaar.

We liepen verder richting de morning market (die overigens de hele dag duurt, niet alleen ‘s ochtends). Het grootste gedeelte was overdekt. De markt was niet echt bijzonder. Ze hadden veel souvenirs, sjaaltjes en kleding. Achterin zaten juweliers en goudsmids, wat wel leuk was om ze aan het werk te zien. We liepen op ons gemakje terug naar het centrum, waar we even bij een internetcafé gingen zitten.

Noy had aan ons wat kadootjes meegegeven voor haar familie. (Noy komt uit Vientiane, en woont inmiddels in Nederland). Aan het eind van de dag belden we haar ouders op. We spraken een tijd af dat Noy’s broer ons bij het guesthouse op zou komen halen. Het huis van Noy’s ouders lag dichtbij het vliegveld. Het was een mooi huis om te zien, met een grote tuin erbij. Noy’s ouders vroegen of we het leuk vonden om morgen bij hun te komen eten. Dat aanbod sloegen we uiteraard niet af. Even later kwam ook Keng thuis, de zus van Noy. We bleven nog wat, en in de loop van de avond bracht Noy’s broer ons weer terug. We gingen een hapje eten bij Kop Chai Deu. Ik bestelde Laos Delight, een menu met 4 typisch Laotiaanse gerechten. Soep, salade, een heel pittig gerecht en soort toetje met kokosmelk. Vooral de soep en de kokos waren erg lekker.

Zaterdag 9 april
Vanmorgen stonden we vroeg op, om 7 uur. We gingen ontbijten bij het guesthouse. Heerlijk, in de binnentuin zitten, waar het nog lekker koel was zo ’s ochtends. Het ontbijt zelf stelde alleen niet zoveel voor. Na het ontbijt regelden we een tuktuk die ons naar het boedhapark zou brengen, ongeveer 25 km buiten Vientiane. De tuktuk was wat gammel, maar tuktukte aardig door. Eerst door de buitenwijken van Vientiane, toen een stuk langs de Mekong, voorbij de Friendship-bridge (grensovergang met Thailand).

Het park was leuk om te zien. Na een half uurtje rondlopen en foto’s maken, stapten we weer in de tuktuk. We stopten nog bij de Wat Sok Pa Luang. In de Lonely Planet stond dat je hier een traditionele sauna kon doen. We konden het alleen niet bepaald vinden. Uiteindelijk kwamen we er toch achter waar het was. Het bleek alleen dat de sauna vanaf 15:00 open was, en het was nu pas 11:30. De tuktuk bracht ons terug naar het centrum. We hadden bedacht om i.p.v. de sauna een voetmassage te nemen. Het werd een massage van 5 kwartier. Lekker relaxed dus. Noy’s broer zou ons om 17:00 op komen halen, om bij hun te gaan barbecuen. We waren er rond half 6.

De meeste voorbereidingen hadden ze al gedaan. Lekkere gemarineerde vis en aardappelsalade. We aten en dronken tot onze buikjes rond waren. Tijdens het eten belden Jeroen en Noy nog even, vanuit Nederland! Leuk om ze even te spreken. Na het eten bracht Noy’s broer ons weer richting het centrum. Hij liet nog wat toeristische plekjes zien. We reden langs Patuxai, waar het best druk was. Er was op 2 plekken muziek. Het schijnt dat jongeren hier altijd komen op zaterdagavond om te dansen. Wel geniaal, zo’n buitendisco. We gingen naar Kop Chai Deu om wat te drinken, waar Keng ook al was. Er speelde een bandje. Het was nog best groot, het bleek dat je ook boven kon zitten. We bleven nog wat van de muziek genieten, en liepen na een tijdje weer terug richting het guesthouse.

Zondag 10 april
Vanmorgen ontbeten we bij het guesthouse, en gingen daarna een stukje lopen langs de Mekong. Om 12 uur werd het te warm om buiten te lopen. We doken gauw een internetcafé in. Hier was het gelukkig wat beter uit te houden. Rond 15:45 moesten we richting het vliegveld vertrekken, want om 17:00 vertrok ons vliegtuig richting Luang Prabang. We gingen ruim om tijd naar het vliegveld. Daar aangekomen was het niet uit te houden qua temperatuur. We gingen om 16:00 door de paspoortcontrole. Aangezien het vliegtuig pas om 17:00 aankwam, konden we pas om 17:30 vertrekken. Het was een klein, schattig propelorvliegtuigje.

Vanaf het vliegveld van Luang Prabang namen we een taxi richting de stad. We hadden bij Mali Namphu in Vientiane nagevraagd wat een goed guesthouse was in Lonely Planet. Zij gaven aan dat het Rama Hotel goed was, en hadden aangeboden om daar een kamer te reserveren. Hij had voor ons gebeld, en gaf aan dat het 15 dollar per nacht zou kosten. De taxi zette ons af bij het Rama hotel. Fred ging de kamer bekijken, terwijl ik met de tassen in de lobby wachtte. Toen we voor de zekerheid nogmaals vroegen wat de kamer kostte per nacht, gaf de man aan dat het geen 15, maar 25 dollar kostte! Dit ivm met de feestdagen in Laos, het Laotiaanse nieuwjaar. Echt belachelijk, hier zaten we niet bepaald op te wachten. Ondanks dat het al 7 uur, en schemerig was, pakten we principieel onze spullen om op zoek te gaan naar een ander guesthouse. Wegwezen hier.

Gelukkig had ik in het vliegtuig al naar andere guesthouses gekeken (je weet tenslotte nooit hoe dingen lopen, en wat blijkt, het kwam goed van pas!). Er zaten op loopafstand een paar alternatieven, waar we even gingen kijken. De eerste was gelijk prima, voor maar 8 dollar per nacht. We pakten de klamboe uit, hingen hem op, en gingen even later op zoek naar een eettentje. Na het eten gingen we gelijk slapen.

Maandag 11 april
Vanmorgen hebben we als eerste de Joma bakkerij bezocht. Dezelfde bakkerij zat ook in Vientiane, en de belegde stokbroodjes hier zijn echt heerlijk om je dag mee te beginnen. Daarna liepen we zigzag door het centrum, bekeken wat tempels en liepen een stuk langs de Mekong. ’s Avonds aten we in het restaurant naast ons guesthouse, Mano. We raakten aan de praat met een Amerikaan die vertelde dat hij schrijver was. Die man hield niet op met praten, maar het was wel gezellig.

Dinsdag 12 april
Vandaag gingen we met een bootje naar de Pak Ou grot. We gingen met 3 anderen in een bootje. Eerst een stuk over de Mekong varen, om daarna de grot te kunnen bezoeken. De tocht naar de grot was erg leuk. We stopten onderweg bij een dorpje. Het begin was wel wat toeristisch, met allerlei lelijke souvenirs, maar verderop zag het er nog vrij authentiek uit. We kochten wat drinken en gingen weer richting de boot. Een stukje verder varen kwamen we aan bij de grot. Er lagen al andere bootjes. De grot viel wat tegen. Er stonden hier en daar half ondergestofte boeddha-beeldjes, meer eigenlijk niet. En je struikelde over veel andere toeristen. We gingen aan de overkant van de rivier een hapje eten, voordat we weer terugvoeren. We dronken we nog wat, en rond 5 uur liepen we terug richting het guesthouse. Onderweg werden we een paar keer bijna nat gegooid. Het was Pi Mai, Laotiaans Nieuwjaar, en het is dan hier de gewoonte om water te gooien naar voorbijgangers. Gelukkig waren we er op voorbereid, en konden we de camera’s in een afgesloten plastic tas doen. Vanavond aten we weer een hapje bij Mano, waar we gisteren ook hadden gegeten. Daarna nog wat ge-internet bij ons eigen guesthouse.

Woensdag 13 april
Vanmorgen waren we al vroeg opgestaan, om naar de monniken te kijken. Deze lopen voor zonsopgang een bepaalde route door het centrum. Mensen kunnen de monniken dan eten geven, wat de monniken vervolgens kunnen eten. Erg leuk om mee te maken, dus zeker de moeite waard om vroeg voor uit de veren te gaan. Daarna weer ontbeten bij Joma. Na het ontbijt gingen we een stuk lopen, en bezochten we wat tempels. In het begin van de middag gingen we de Pimai-berg beklimmen. Het was meer een heuvel, gelukkig redelijk beschut omdat het begroeid was. Bovenop de berg stond een tempel. En vanaf hier had je een mooi uitzicht over Luang Prabang en de omgeving. Op ons gemakje liepen we weer naar beneden. Fred ging ’s middags de bevolking ‘helpen’, door net als hun, water te gooien naar voorbijgangers. Hij had een klein emmertje gekocht. De Laotianen vonden het geweldig dat een ‘falang’ (buitenlander) meedeed. Erg leuk om te zien. ’s Avonds gingen we naar de markt, die hier elke avond is. We kochten allerlei leuke souvenirs, voordat we de weer terug zouden vliegen richting Nederland. En daarmee zat onze reis er voor dit keer weer op.