Costa Rica en Panama

Land	Costa Rica
Plaats	San Jose, Manuel Antonio, Cahuita, Tortuguro
Periode	maart 2005
Vervoer	Vliegtuig
Accommodatie	hotels
Reisorganisatie	Fox Vakanties

Na weken aftellen is het eindelijk zover. Het is dinsdag 22 maart en we vertrekken naar Midden-Amerika. We hebben een 18-daagse rondreis door Costa Rica geboekt met een verlenging op de tropische eilandjes Bocas del Toro in Panama. Het programma ziet er in hoofdlijnen als volgt uit:

Amsterdam - Miami - San Jose
San Jose - Golf van Nicoya
Golf van Nicoya - Rincon de la Vieja
Rincon de la Vieja - Fortuna
Fortuna - Manuel Antonio
Manuel Antonio - San Jose
San Jose - Tortuguro
Tortuguro - Cahuita
Cahuita - Bocas del Toro (Panama)
Bocas del Toro (Panama) - San Jose
San Jose - Orlando –Amsterdam

De Boeing 767 van Martinair vertrekt met een klein kwartiertje vertraging. We zitten bij het raam en aan het gangpad aangezien er twee stoelen aan beide zijden van het vliegtuig zijn geplaatst (met in het midden nog een rij van 3 stoelen). Echt veel beenruimte hebben we niet en we missen het persoonlijke beeldscherm met keuzescherm. De geplande reisduur is 9 uur en 40 minuten. Tijdens de vlucht hebben we vanaf grote hoogte regelmatig uitzicht op de enorme ijsschotsen die zich ophopen aan de kust van Groenland en Canada.

Na 9 uur en een kwartiertje landen we op Miami. Het is in Amerika 6 uur vroeger dan in Europa (tijdens de wintertijd). Op de luchthaven moeten we vreemd genoeg door de Amerikaanse douane ondanks dat we hier alleen een transfer hebben. Volgens de verhalen gaat dit lang duren maar het blijkt zo gepiept te zijn. De rugzakken gaan door de scanner evenals onze schoenen (die we uit moeten trekken). Bij de immigratie worden vingerafdrukken genomen van onze wijsvingers en wordt er een digitale pasfoto gemaakt. Zouden we nu ook bij de FBI geregistreerd staan? Snel een stempel in ons nieuwe nog maagdelijke paspoort en we kunnen verder naar de gate voor de vlucht naar San Jose. Helaas bedraagt de wachttijd meer dan 2 uur voordat het door Martinair gehuurde vliegtuig van Miami-air opstijgt. Aangezien deze Boeing 737 maar half gevuld is, kunnen we languit op 3 stoelen liggen. De maaltijden slaan we over en slapen tot aan de landing in San Jose, de hoofdstad van Costa Rica. Aangekomen in San Jose kunnen de horloges weer een uurtje terug. Het is bijna 23:00 uur en het tijdsverschil met Nederland bedraagt nu 7 uur (in de wintertijd). Als we door de paspoortcontrole zijn, liggen de rugzakken al op de band. De rugzak van Rosalie blijkt ergens onderweg door de douane opengemaakt te zijn. Buiten lopen we tegen twee muren aan: de eerste muur is de warmte en de tweede muur zijn de vele taxichauffeurs. Gelukkig vinden we al snel onze reisleider Vincent Simkens en worden de rugzakken op de bus geladen. Wat een luxe, tijdens onze wereldreis moesten we na aankomst alles zelf uitzoeken.

Als de groep compleet is reizen we in een half uurtje naar het centrum van San Jose. In het oude, karakteristieke Gran Hotel checken we in. Dit grote hotel is in 1920 naar Parijs voorbeeld gebouwd. Hier verbleven diverse Amerikaanse presidenten en popsterren (wel lang geleden). In de lobby staat bij een setje stoelen een bordje dat hier J.F. Kennedy heeft gezeten. De kamer is ruim en heeft een prachtig uitzicht op een groot plein. De kamer is een beetje vergane glorie en heeft helaas geen airco. Buiten op het terras maken we nader kennis met de overige groepsleden onder het genot van een welkomstdrankje. Om 1 uur (lokale tijd) vallen we bijna van onze stoel van de slaap en besluiten dan ook om te gaan slapen. In Nederland is het al 8 uur 's morgens en we zijn bijna 22 uur onderweg geweest. Om 6 uur zijn we klaar wakker. We kunnen de slaap niet meer vatten. Als we na een verfrissende douche buiten staan merken we dat het heerlijk weer is. De temperatuur is nog zeer aangenaam. Het is opvallend druk zo in de vroege morgen. Het stadsverkeer komt langzaam op gang en bestaat voornamelijk uit rode taxi's en typische Amerikaanse schoolbussen. We wandelen het plein over naar McDonalds. Niet om te eten maar om onze eerste Colonnes te pinnen (468 colonnes is 1 US$). Op het terras van het hotel gebruiken we het (fruit)ontbijt en genieten van het lekkere weer en de omgeving. Boven het terras vliegen kleine papagaaien die luid tetteren en rond het terras dienen de eerste verkopers zich al aan. Ze verkopen dikke sigaren, leuke vorm gegeven fluiten of willen onze schoenen poetsen. We maken nog even snel een rondje door de straten van San Jose om de eerste sferen te proeven en enkele foto's van het ontluikende stadsleven te maken. Als we in het hotel naar de kamers lopen om onze rugzakken op te halen, duiken we nog even achter de computer om gratis te internetten. Even snel een mailtje naar Nederland sturen dat we veilig zijn aangekomen.



Woensdag 23 maart (Golf van Nicoya)
Om 9 uur vertrekt de bus voor onze eerste bestemming: de golf van Nicoya ten westen van San Jose. Aangezien in Costa Rica Pasen uitvoerig wordt gevierd trekken de meeste Costa Ricanen vanuit de Centrale Vallei naar de kust om te genieten van enkele vrije dagen. Alle banken en officiële instanties zijn tot maandag gesloten. Tijdens de rit over de Carretera Inter America Highway vertelt de reisleider veel over Costa Rica, de gewoontes en de reis. Naar buiten kijkend zien we aan beide zijde van de weg een bergmassief. Vanaf de Pan America weg krijgen we een aardige impressie van het berglandschap van Costa Rica. Na een uurtje wordt er voor een versnapering gestopt bij een wegrestaurant. Achter het restaurant houden ze diverse tropische vogels waaronder een prachtig Toekan en enkele slangen. De Toekan is het nationale symbool van Costa Rica en komt nog steeds in de vrije natuur voor. Al snel slingert de weg zich door de bergen met tropische regenwoud en verandert het uitzicht. Na 3 uurtjes rijden verlaat de bus de verharde weg en rijdt over een onverharde weg in de richting van de La Ensenada Lodge. Vanuit de bus zien we diverse tropische vogels en enkele leguanen. Voor de bus kruip een grote slang het struikgewas in.

De Ensenada-lodge wordt gerund door een Italiaanse familie die 20 jaar geleden naar Costa Rica is geëmigreerd. Het open restaurant is gebouwd op een heuvel waardoor er een wijds uitzicht ontstaat in de richting van de baai. Achter een rij palmbomen is zelfs een zwembadje. De leuke houten hutjes zijn met een even wijds uitzicht gebouwd en zijn voorzien van een leuke veranda met hangmat. Voordat je de hangmat instapt is het wel noodzakelijk om even je hangmat te checken. Er bestaat namelijk een kans dat er een schorpioen in zit en die kunnen gemeen steken! Als wij horen dat enkele reisgenoten een grote spin als huisdier hebben, besluiten wij de klamboe op te hangen. Na het lunch-buffet relaxen we op de veranda (in de hangmat) en aan het zwembad. In de bomen rond de hutjes spotten we diverse brulapen en prachtige vogels. 's Avonds zien we hele grote padden in en rond het zwembad springen. Na het eten wil Vincent (de reisleider) ons nog een tropisch verrassing laten zien. Gewapend met een gomballetje aan een touwtje en een zaklantaarn loopt hij door het gras en kijkt in de vele holletjes. Als hij zijn touwtje in het holletje laat zakken en er aan trekt heeft hij een grote spin te pakken. De vogelspin (Tarantula) heeft met zijn 2 giftanden in het balletje gebeten en blijft zich vasthouden. Vincent wandelt op zijn gemak naar het restaurant en probeert daar de spin van het balletje los te halen. De spin is een beetje gestresst, ontsnapt en rent over de vloer van het restaurant. Iedereen springt achteruit en een enkeling slaat zelfs een gilletje. Vincent weet de giftige vogelspin weer te vangen (met zijn blote handen!) en laat de spin vervolgens over zijn handen lopen. Wij kunnen de spin zo aandachtig bekijken. Jammer dat we geen fotocamera bij ons hebben. In het grasveld voor de huisjes blijken tientallen, zo niet honderden holletjes te zijn met elk zijn eigen bewoner. Het is dan ook lastig om de spin weer in zijn eigen holletje terug te plaatsen. Nu weten we ook waarom het ons werd afgeraden om door het gras te lopen.

Donderdag 24 maart (golf van Nicoya)
Ook donderdag is het alweer vroeg dag. Om kwart over vijf worden we gewekt door een wel hele vreemde wekker: het zijn de brulapen. In Costa Rica leven vier soorten die verspreid over het land voorkomen: de doodshoofdaapjes, brulapen, slingerapen en kapucijnapen. De apen van Latijns-Amerika zijn allemaal boombewoners met een grijpstaart als een soort vijfde ledemaat. Tijdens de reis zullen we alle apensoorten te zien krijgen. Het is ondanks dat de fan heel de nacht heeft gedraaid al lekker warm in de hut. Tijdens het ontbijt worden de dagplannen besproken. Een gedeelte van de groep gaat vanmorgen paardrijden terwijl wij gaan wandelen. Voor vanmiddag staat er een boottocht door de baai en langs het mangrovebos op het programma. Ondanks de felle zon en hoge temperatuur wandelen we via het strand door een mangrove en door de heuvels in de omgeving van de Haciënda. Onderweg zien we prachtige grote bomen (zoals de pokboom) en een enkele vogel zoals papagaaien, zwarte gieren, spechten en een grote Fregatvogel. Het is tevens goed oppassen waar je je voeten neerzet want er schijnen hier veel slangen (zoals de zeer gevreesde giftige Lanspuntsslang) te leven. We klimmen en dalen een paar keer over wat heuvels en hebben een prachtig uitzicht over de golf van Nicoya. Al snel loopt het zweet in straaltje van ons voorhoofd. We shocken door de velden en besluiten na twee uurtjes terug te keren naar de lodge waar een koude douche even voor verkoeling zorgt. Na het gezamenlijke buffet lunch (salades en pasta's) lopen we naar het strand. Daar liggen twee bootjes klaar. De smalle polyester bootjes zijn voorzien van plastic kuipstoeltjes en gelukkig ook van een afdakje. De boot wordt aangedreven door een 115 PK motor. De groep wordt verdeeld over de bootjes en al snel vertrekken we vol gas de oceaan op. Het bootje maakt direct al harde klappen op de golven. Na een tiental minuten varen komen we aan bij het magrovebos. In de bomen zitten tientallen pelikanen, waarvan sommige weg vliegen, als de boot langsvaart. Aan de hand van een geïllustreerde kaart met de veel voorkomende vogels van Costa Rica erop kunnen de meeste gespotte vogels herkend gevonden worden. Onze Spaanse reisgenoten vertalen de aanwijzigen van de bootsman.

Nadat we enkele malen hebben stil gelegen om de mooie vogels te bekijken, waaronder witte Ibissen, roze Lepelaars, de eerder vermelde Pelikanen en diverse kleine vogels, varen de boten de mangrove in. De typische bomen met hun uitgestrekte takken en wortelstructuur zijn erg mooi om te zien. De vaargeul wordt smaller en de natuur indrukwekkender. Tussen de bomen zien we nog enkel vreemde vogelsoorten en felgekleurde krabben. Als de boot stil ligt missen we al snel de verkoelde wind en loopt de temperatuur snel op. Wat is het weer warm! Na anderhalf uur door de mangrove te hebben gevaren wordt de terugreis ingezet. In de bomen zit een grote groep zwartbuikfluiteenden (leuk woord voor Scrabble). De boten varen in eerste instantie vlak langs de kust om al snel vol gas het ruime sop te kiezen. We moeten nog even de bootman erop attenderen dat er op de vaarroute een visserbootje ligt, anders had hij er vermoedelijk vol gas overheen gevaren. Aangezien er door de aanwakkerende wind golven zijn ontstaan, maakt de boot flinke klappen en spat er erg veel water de boot in. Al snel zijn er diverse mensen (waaronder Rosalie) tot op hun ondergoed nat. Na een tiental minuten varen leggen we aan bij de steiger op het strand. De reisgenoten uit de ander boot (waar meer mensen in zitten) zijn allemaal behoorlijk nat. Snel onder de douche: het zweet en zoute water afspoelen. Inmiddels is het behoorlijk bewolkt geworden en waait er een briesje. In de verte horen we een enkele donderklap maar het blijft heel de avond droog.



Leo zit op de veranda het reisverslag te typen als Rosalie vanuit de badkamer roept dat de badkamerdeur op slot zit. Helaas staat Leo buiten en is de voordeur van het huisje in het slot gevallen en heeft Leo geen sleutel. Bij de receptie blijkt er geen tweede sleutel aanwezig te zijn, maar daar weten ze wel raad mee. Met een groot mes wordt de deur geopend en kan Rosalie bevrijd worden uit de badkamer. Voor het eten besluit Leo nog even een tukje te doen (het is tenslotte in Nederland al laat in de avond). Tijdens het eten horen we dat er verschillende dieren zijn gespot in en rond de huisjes. Zo zijn er schorpioen en grote spinnen gezien en bij het zwembad kwam er een slang langs. Een reisgenoot lag lekker in het zwembad toen de slang ook een baantje kwam trekken en over de rug van de medereiziger naar de andere kant van het zwembad zwom. Na het eten komt er een jongetje van een jaar of tien binnengelopen met een grote Tarantula op zijn hoofd. Vincent pakt de vogelspin van de jongen zijn hoofd en stopt hem in de hals van zijn T-shirt. Via de onderzijde van zijn T-shirt komt de spin weer naar buiten gekropen. Leo durft nu ook wel de spin over zijn hand laten lopen. De spin is heel rustig en blijft op zijn hand zitten (zonder te bijten). Al snel heeft Leo er genoeg van en vraagt aan Vincent om de spin van zijn hand af te halen.

Vrijdag 25 maart (naar Ricon de la Vieja)
Vandaag staan we weer uitgeslapen en wel om 6 uur op. We laten het typische Costa Ricaans ontbijt Gallo Pinto (rijst met zwarte bonen) staan en nemen lekker een Europees ontbijtje: toast met scrammeld eggs en fruit. We verlaten na twee nachten de La Ensenada Lodge en reizen de onverharde weg af naar de Carretera Inter America Highway. Vanuit de bus wordt een wasbeertje gespot. Of het inderdaad een wasbeertje zal wel nooit duidelijk worden, de meningen zijn namelijk verdeeld. Aangekomen op de hoofdweg van Costa Rica rijden we verder in noordelijke richting naar de provincie Guanacaste.

Guanacaste heeft eeuwen lang deel uitgemaakt van Nicaragua en maakte zich in 1825 los om bij Costa Rica te horen. Deze provincie is het gebied van de Sabana (savanne) met een relatief arme vegetatie die voornamelijk bestaat uit grassteppe met verspreide bomen. Het klimaat kent een uitgesproken droog en heet seizoen. De bomen verliezen dan hun loof om te overleven. Het dorre gras maakt een schrale indruk met uitzondering van het nevelwoud op de in wolken gehulde hellingen van de bergketens. Guanacaste is ook het gebied van de rijke landeigenaren die over enorme Haciëndas beschikken. Veeteelt is de belangrijkste bron van inkomsten. Overal grazen de zeboes (de Indiaanse koe) die vanwege hun opmerkelijke vetbult op de nek ook wel bultrunderen worden genoemd. De provincie is ondanks de droge savanne toch waterrijk er stromen namelijk een groot aantal rivieren. Onderweg zien we zelfs nog enkele rijstvelden. De eerste stop van vandaag wordt gehouden bij een opvangcentrum voor inheemse diersoorten ‘Las Pumas’. Er zijn nog steeds veel mensen die een wild dier vangen en deze als huisdier houden. Vooral papagaaien, Toekans en zelfs wilde katachtige worden er gehouden. Als deze dieren niet meer te houden blijken te zijn kunnen ze naar het opvangcentrum Las Pumas worden gebracht. Het centrum is eind jaren 60 opgericht door de Duitse dame Lilly opgericht. Helaas is Lilly enkele jaren geleden overleden. Het opvangcentrum herbergt diverse dieren die nu door vrijwilligers verzorgd worden. In diverse kooien zien we o.a verschillende soorten papagaaien, wilde katachtige zoals een Poema en een Jaguar, wasbeertjes en vele vogels. Een Belgische meisje, die hier als vrijwilligster werkt, leidt ons rond en geeft informatie over het opvangcentrum en over de dieren. Sommige dieren in dit opvangcentrum worden voorbereid op het terugkeren in de natuur. Maar bij vele van hen is een terugkeer naar hun natuurlijke omgeving niet meer mogelijk. Hierdoor heeft ‘Las Pumas’ een groot aantal vaste bewoners.




In de souvenirsshop kopen we stoffen vlaggetjes van Costa Rica. Inmiddels hebben we van alle landen die we buiten Europa hebben bezocht een vlaggetje op de rugzakken genaaid. Het is al een hele bonte verzameling. De tweede stop van vandaag is in de provincie hoofdstad Liberia. Deze bescheiden stad ligt op 217 km van San Jose. Het is de bedoeling dat we hier twee uurtjes kunnen shoppen, eten, pinnen en internetten. Echter als we de stad inrijden zijn alle straten verlaten en alle winkels gesloten. Het is vandaag Goede Vrijdag. In het centrum van de stad wordt bij een kerk een processie gehouden. Er wordt dan ook besloten om de stop in te korten tot een uur. Even bij de processie kijken, pinnen en lunchen. Snel stappen we de bus uit en lopen naar het kerkplein. In de processie worden enkele beelden waaronder die van Jezus rondgedragen en worden er uiteraard kerkelijke liederen gezongen. Snel schieten we enkele foto's en genieten van het volksspektakel. Leo koopt een heerlijke koele kokosnoot, die ter plekke wordt opgeslagen zodat de verse kokosmelk gedronken kan worden. Nog even snel internetten, water en broodjes inslaan en dan blijkt het alweer tijd voor het vervolg van de reis.

De derde stop is bij een Canopy. Hier is het mogelijk om tegen betaling van 35 US$ hoog over de bomen en over een Canyon langs staalkabels te glijden. Enkele leden van de groep besluiten deze stunt uit te gaan voeren. Ze krijgen een tuigjes aan en een valhelm op. Wij besluiten alle activiteiten vanaf het terras van het restaurant te bezichtigen onder het genot van verse fruitdrankjes. Bij het restaurant is een diepe kloof waaronder een smal riviertje loopt. Over de kloof is een gammele brug gebouwd waar maar vijf mensen gelijktijdig over heen kunnen. Als de groepsleden komen aangegleden ziet het er erg spectaculair uit. Er worden dan ook heel wat foto's geschoten.



We rijden vervolgens door naar Ricon de la Vieja. De laatste tiental kilometers over een onverharde weg. Onderweg dient er 2 dollar per persoon betaald te worden bij een particulier, waarschijnlijk de rijkste man van Costa Rica. De weg loopt namelijk over zijn privé-terrein en nu verlangt hij dus tol van elke passant. Als we om 16:00 uur aankomen bij de Mountain logde waar Vincent vijf jaar heeft gewerkt, worden al snel de kamers verdeeld. Vanuit de bar van de lodge heb je een prachtig uitzicht op een meertje, de aangelegde groene tuin en enkele nieuwe hutjes. Het is werkelijk een unieke locatie aan de rand van een groot natuurpark. De kamers zijn een tikje gedateerd, somber en vrij donker maar is wel voorzien van een badkamer, twee grote bedden en een fan. Op de veranda hangt wederom een hangmat. Rond zonsondergang is het wel noodzakelijk om je in te smeren met anti-muggenmelk met een hoog deet-gehalte. Er vliegen namelijk een groot aantal irritante kleine steekvliegjes rond die gelukkig niet door je kleding heen steken. Als het donker is zijn ook de vliegjes niet meer zichtbaar (en voelbaar). Vlak voor zonsondergang gaat er een oorverdovend alarm af. Het geluid lijkt op de sirene van een Amerikaanse brandweerauto en wordt geproduceerd door de Sicada. Deze kever cq. grote bromvlieg schijnt ruim 8 jaar onder de grond te leven en na ontpopping leeft deze insect maar 4 dagen boven de grond om daarna te sterven. Het is onvoorstelbaar dat zo'n klein beestje van enkele centimeters groot zoveel herrie kan maken.

Zaterdag 26 maart (Ricon de la Vieja)
Wederom om zes uur loopt de wekker af. Om 7 uur staat het ontbijt gepland. Na een heerlijk ontbijt gaan we met de bus naar de ingang van het natuurpark aan de voet van de vulkaan Ricon de La Vieja (Berg van de oude vrouw). Toeristen dienen hier 6 US-dollar entree te betalen terwijl lokale mensen 600 Colones (circa 1 dollar) mogen betalen. Het Nationale park is 14.000 hectare groot en bestaat uit twee vulkanen, de 1672 meter hoge Santa Maria en de 1896 meter hoge Ricon de la Vieja. Het zijn rustende maar geen uitgedoofde vulkanen. Hier komt nog steeds zwavel- en waterdampen uit de grond en uit de bergwand. Vincent vertelt dat één van vulkanen 8 jaar geleden behoorlijk actie is geweest en zelfs lava uitspuwde.



De naam Rincon de la Vieja komt van een legende over een medicijnvrouw (Kurawanda) van een indianenstam. Zij was de dochter van het stamhoofd. Zij kon overal medicijnen voor maken, behalve voor anti-conceptie. Op een dag bleek ze in verwachting te zijn van een man van een andere indianenstam. Zij werd verbannen uit haar dorp en trok de bergen in. Haar pasgeboren kind is in de krater van de vulkaan gegooid en de verwekker is er achteraan gegooid. De vrouw bleef eenzaam achter en is nog heel oud geworden. Enkele mensen van haar stam zochten haar nog regelmatig op voor medicijnen.

In het park moeten we een riviertje oversteken. Gelukkig heeft men hier een hangbruggetje gebouwd. Tijdens de wandeling over het geaccidenteerde terrein zijn er regelmatig paden die leiden naar een van de vele modderpoelen waar de zwaveldampen uit de grond spuiten. Dit is op grote afstand te ruiken aan de rotte eierengeur. De modder en dampen halen hier temperaturen van 75 tot 106 graden Celsius. Ondanks dat de poelen lang niet zo groot en kleurrijk zijn als in Nieuw Zeeland blijft het een indrukwekkend gezicht om de grond te zien borrelen. Vanaf de entree volgen we een wandelpad die een rondje maakt van iets meer dan 3 kilometer. Het pad voert ons door bossen met bijzondere vegatatie. Opvallend zijn de Ficussen die zich rond een boom wikkelen en door de jaren heen de boom zover verstikt waardoor de boom afsterft. In het park leven naar schatting ongeveer 250 vogelsoorten waaronder Toekans en papagaaien. Verder komen hier vele reptielen en zoogdieren voor. Ondanks het vroege uur is het al behoorlijk warm, Het is maar goed dat we redelijk veel water bij ons hebben. Tijdens de tocht spotten we helaas maar weinig dieren maar horen we wel de Toekan klepperen. Aan het eind van de tocht zien we een tiental neusbeertjes op enkele meters afstand over de grond rennen en in bomen klimmen. Deze beertjes graven met hun lange snuiten tussen de bladeren op zoek naar voedsel. Als we om 11 uur het rondje afsluiten en al het water op is, besluiten wij terug te gaan naar het resort. We vinden het echt te warm om de lange wandeltocht van 10 kilometer naar de waterval ook nog te doen. We gaan vanmiddag nog wel even op stap. Enkele bikkels van de groep gaan wel op pad. Na enkele uurtjes relaxen op de Haciënda gaan we om 15:00 uur weer op pad. Achter de lodges loopt een smal wandelpad. Het eerste gedeelte loopt over een weiland met hier en daar een boom. Nadat we enkele prikkeldraad omheiningen zijn gepasseerd, wandelen we het bos is. We worden regelmatig gevolgd door een tropische ekster. Deze witte vogel met kuifje hebben we al diverse malen gezien. We wandelen anderhalf uur door het bos en steken diverse kleine beekje over. Om half vijf besluiten we om te keren en hetzelfde pad terug te lopen. Op de terugweg zien we een soort haas en een groep Capucijnen apen. De kleine zwart-witte aapjes proberen ons te imponeren door op de takken te springen en wild te schreeuwen. Soms breekt er een tak af en vallen de aapjes enkele meters naar beneden. Ze springen ook van boom naar boom en overbruggen zo grote afstanden. Nadat we de apen een tiental minuten hebben gevolgd, lopen we terug naar het pad en naar de lodges. Net voordat het donker wordt komen we aan. Een koude cola brengt enige verkoeling. De koude douche is pas echt een verfrissing.



's Avonds bij het eten vieren we de verjaardag van 1 van de groepsleden. Er is met veel pijn en moeite een echte taart geregeld, Deze is helemaal in Liberia gekocht, wat helemaal niet meevalt met Pasen. Na het eten gaan we nog een uurtje naar de bar waar het nog gezellig wordt.

Zondag 27 maart (naar La Fortuna)
Het is weer zes uur als de wekker begint te piepen. Aangezien we redelijk vroeg naar bed gaan en nog steeds last hebben van de Europese tijd is dit geen enkel probleem. Om zeven uur ontbijten en om 8 uur staat het vertrek gepland. We gaan op weg naar de Caribische kant van Costa Rica (noordzijde). We hebben vandaag een lange reis voor de boeg. Het eerste gedeelte van de dag rijden we de onverharde weg terug naar Liberia. Hier doen we snel even inkopen bij een supermarkt en een plaatselijke bakker. Vervolgens rijden we door naar het stuwmeer Laguna El Arenal. De omgeving en vegetatie veranderen sterk. De droge vlakten laten we achter ons en het wordt steeds groener. De bomen zijn bijna allemaal begroeit met varens en andere planten. Het meer is circa 72 km2 groot en voorziet een gedeelte van Costa Rica van stroom. We rijden een mooie tocht langs het meer en hebben regelmatig zicht op de actieve vulkaan El Arenal. Aangezien de meeste tijd de top van de vulkaan in nevel is gehuld moet je geluk hebben om de lava uit de berg te zien komen. Vooralsnog zien wij alleen maar wolken. Vanuit de bus zien we wel twee nestelende Toekans. De grote gele snavels vallen zelfs van een afstandje op. Rond 1 uur stoppen we voor een korte drinkstop bij een restaurant. De bij de bakker gekochte broodjes worden na de stop verorberd in de bus. Een klein half uurtje laten komen we aan bij Arenal Hanging Bridges (Puentes Colgantes de Arenal). Tegen betaling van 20 US$ krijg je toegang tot het park. In het tropische regenwoud is een prachtige route uitgezet en zijn er vele hangbruggen gebouwd waardoor je zowel onder, tussen als over de boomtoppen wandelt. Hier en daar is het wel even klimmen maar het is goed te doen. We zien onderweg een enkele eekhoorn, diverse vogels zoals de zeer kleine en snelle Kolibries. In Costa Rica leven ± 54 soorten Kolibries waaronder de langsnavel zonzoeker, de cerisekolibrie, en de roodbekkolibrie
Een Kolibrie kan tot 72 km per uur vliegen en kan zelfs achteruit vliegen. Als de Kolibrie zijn lange snavel in een bloem steekt om de nectar op te zuigen blijft deze op een plek stil te hangen in de lucht. Ook de apen ontbreken niet in het park en laten zich luid horen. Aan het eind van de wandeling zien we nog een Toekan in de top van een kale boom. Het laatste gedeelte van de wandeling begint het zachtjes te druppelen. Als we net het park uitlopen barst er een tropische regenbui los dat voor enige verkoeling zorgt. Het is nog een half uurtje rijden naar La Fortuna. Dit dorpje is de laatste jaren uitgegroeid tot een toeristische plaatsje vanwege de actieve vulkaan en de vele warmwater baden. Wij verblijven in Villa Sanchal. Een spiksplinter nieuw complex enkele kilometers buiten het stadje. Een ruim opgezet complex met geschakelde huisjes met een zwembad en sportveld. We verblijven in luxe huisjes die zijn voorzien van airco (eindelijk), een koelkast en een televisie (2 netten). Snel even douchen en omkleden want vanavond gaan we met de groep eten met uitzicht op de vulkaan. We hopen dat de bewolking is weggetrokken en uitzicht hebben op de actieve kratertop. Het moet mogelijk zijn om bij helder weer, vanaf het terras van het restaurant, de erupties en de verse lavastromen te zien. We zijn benieuwd......

Met de bus worden we naar het restaurant gebracht. Het is een klein gebouwtje met een grote afdak met lange tafels en plastic stoelen. Het ziet er niet echt gezellig uit maar het eten schijnt er heerlijk te zijn. Vanaf het terras zouden we uitzicht moeten hebben op de vulkaan ware het niet dat de top van de vulkaan in de bewolking zit. Als de bestelling wordt opgenomen en het eten wordt bereid (heerlijke biefstuk) trekt de bewolking weg en wordt de top van de vulkaan zichtbaar. Regelmatig wordt de top van de vulkaan rood verlicht door een kleine eruptie. Het is jammer dat de stromende lava niet zichtbaar is. Als iedereen heerlijk heeft gegeten worden we teruggebracht naar de huisjes.

Maandag 28 maart (La Fortuna - boottocht Nicaragua)
Om zeven uur zit iedereen klaar aan de ontbijttafel met uitzicht op een smal beekje. Op een voederplank liggen kleine stukje banaan die allerlei vogeltjes aantrekken. Ook een leguaan komt even langsgelopen om vervolgens het beekje over te zwemen. Het ontbijt verloopt wat chaotisch omdat het keukenpersoneel niet helemaal goed blijkt ingelicht dat er een groep komt eten. Wij vinden het allemaal wel best. Voor vandaag staat er schitterende boottocht door de wetlands van Cano Negro in het noordoosten van Costa Rica aan de grens van Nicaragua op het programma. Op weg naar dit gebied maken we een stop waar tientallen hele grote leguanen in de bomen liggen. Vanaf een smalle brug en vanuit een restaurant schieten we vele foto's Wat zijn deze oer-reptielen groot en mooi! Aangekomen bij de rivier Rio Frio (de koele rivier) ligt de boot al klaar. We varen eerst stroomafwaarts naar de grens van Nicaragua. Via de rivier mogen alleen Costa Ricanen en Nicaraguanen de grens passeren. Buitenlanders mogen deze grens niet passeren. Binnen enkele seconden worden de eerste tropische vogels en diersoorten gespot. Costa Rica is met meer dan 800 vogelsoorten, waarvan 200 trekvogels een waar walhalla voor vogelaars. Wij zien tijdens deze boottocht op de traag stromende rivier diverse soorten en gekleurde ijsvogels, ibissen, slangenhalsvogels, aalscholvers, reigers, leguanen, lizzards, schildpadden, kaaimannen, schildpadden en apen. Het zijn er te veel om op te noemen. Aan het eind van de dag schijnen we maar liefst 43 soorten vogels gespot te hebben. Bij de grenspaal (en bord) legt de boot even aan zodat iedereen aan land kan. Als we weer wegvaren vaart de boot nog even de grens over zodat we illegaal in Nicaragua zijn geweest (helaas geen stempel in het paspoort). We varen enkele uren door het mooie gebied en het verveelt geen moment. Om te lunchen gaan we aan wal. De koelboxen eten en drinken worden uitgeladen. Zittend in het gras en staandend wordt de heerlijke rijst met kip en salade verorbert. Al het zwerfafval op de picknickplaats wordt door ons verzameld. De Costa Ricanen die hier rond de Paasdagen hebben vertoeft, hebben er een behoorlijke puinhoop van gemaakt en dat in een zo'n mooi natuurgebied.

's Avonds eten we in het stadje La Fortuna. Enige jaren geleden was er in dit stadje maar een hotel. Inmiddels zijn er rond het centrale plein en kerk vele souvenirsshops, touristenbureautjes, restaurants en enkele internetcafe's gevestigd. In het internetcafe lezen we het laatste nieuws en de e-mails. Na het eten nemen we voor 1000 Colonnes de taxi terug naar Villa Sanchal. Met een zaklantaarn struinen we de bomen af op zoek naar Wildlife. Behalve een vrij grote Possum (met een lange rattenstaart) een heel klein gifkikkertje en een grote mot levert de zoektocht weinig spectaculairs op. 's Nachts rond de klok van 1 uur wordt Rosalie wakker en voelt het bed schudden. Leo blijft gewoon rustig doorslapen. Als het bed (en het huisje) weer licht schut kan dit maar één ding betekenen. Een (lichte) AARDBEVING! In Costa Rica komen er jaarlijks meer dan 7000 aardbevingen voor, waarvan de meeste erg licht zijn met af een toe een zeer grote die dan ook behoorlijke schade aanricht. Dit is ook de reden dat Costa Rica niet meer beschikt over een treinverbinding. De vele aardbevingen en aardverschuivingen (tijdens de regentijd) maakte het onderhoud aan het spoor niet meer rendabel. Enige jaren geleden is dan ook besloten om de Nationale Spoorwegen op te heffen.

Dinsdag 29 maart (naar Quepos - Manuel Antonio)
s Morgens bij het ontbijt worden de eerste gifkikkertjes gespot en (tijdelijk) gevangen (voor de foto's). Het zijn hele kleine rode kikkertjes met blauwe pootjes. Het lijkt wel of ze een spijkerbroekje dragen (Blue Jeans frog).



Vandaag reizen we door de bergen van La Fortuna naar Quepos bij het natuurpark Manuel Antonio. De weg voert door prachtige bergen met erg veel vegetatie. In de bergen zijn grote fruitplantages en enkele kweekbedrijven met (kamer)planten. We komen en passeren dan ook regelmatig grote indrukwekkende vrachtwagens van Amerikaanse makerlij zoals de Mack, International en Freightliner. Over het algemeen zijn de wegen in Costa Rica wel geasfalteerd maar in erbarmelijke staat vanwege het ontbreken van onderhoud. Grote kuilen en gaten zijn het gevolg. Ook rijden we door een gebied waar de resultaten van een grote aardbeving nog goed zichtbaar zijn aan de grote scheuren in de weg en de kapotte bruggen. Een van de vorige presidenten (de laatste 3 presidenten zitten in de gevangenis of staan onder huisarrest vanwege corruptie) is heel ambitieus begonnen om alle bruggen die zijn gemaakt van de overgebleven spoorrails te vervangen. Echter de meeste bruggen zijn niet voltooid aangezien het geld op is. Aan deze half afgemaakte bouwprojecten wordt al 4 jaar niet meer gewerkt.

Na enkele uurtjes rijden stopt de bus voor een grote brug. Hier konden we beneden in de rivier grote krokodillen gaan zien. De krokodillen waren wel 5-6 meter lang en hadden een opvallende smalle bek. Wat een gevaarlijke beesten! Sommige krokodillen lagen met hun bek open om af te koelen. Je moet er niet aan denken dat je hier van de brug afvalt.



Om half twee arriveren we bij ons verblijf voor de komende 3 nachten: Hotel Villa Teca. Na het eten gaan we relaxen bij het mooie zwembad totdat er een gigantisch regenbui valt. Rond het huisje lijkt het wel een dierentuin, in de bomen zitten zowel Kappucijnen- als de doodshoofdaapjes, grote leguanen en er vliegen vele Kolibries tussen de prachtige tropische planten. Als er tegen de avond nog een buitje valt, komen er ook hele grote padden uit het bos gesprongen. 's Avonds glibberen en glijden we de berg af over een modderpad op weg naar het centrum. Hier hopen we de vuile was weg te brengen, te internetten en te eten. Helaas is de Laundry al gesloten (net als vele andere winkels). Wel is het internetcafe geopend. De 20 minuten internetten waren gratis. De jongen achter de kassa onderbrak kort zijn telefoongesprek en zei dat de korte periode internet gebruik niet hoefden te betalen. We beloofden hem morgen terug te komen (om weer gratis te internetten). Na enige tijd zoeken vonden we een Italiaans restaurant. Toen we al een klein kwartiertje zaten werd de drankbestelling opgenomen en kregen we de menukaart. Weer een kwartiertje later kwam eindelijk de ober terug om onze eetbestelling op te nemen. Toen we een Pizza bestelde bleek de pizzabakker vandaag vrij te zijn en bleken ze vandaag geen pizza's te verkopen. Wij besloten hierna met een taxi terug te gaan naar het hotel om daar te eten. Opvallend is dat we met de taxichauffeur niet hoeven te onderhandelen. Op de vraag wat het kost om naar het hotel gebracht te worden, krijgen we direct de juiste acceptabele prijs te horen (1000 Colones = circa 2 US$). Aangekomen in het hotel blijken we er niet te kunnen eten aangezien er een groep is gearriveerd. We hebben geen zin meer om terug te gaan naar het centrum en besluiten dan ook om zonder eten naar het huisje te gaan.

Woensdag 30 maart (rafting in de bergen bij Quepos)
Om 7 uur 's morgens wordt Leo opgehaald voor een Rafting-trip. In gezelschap van 7 groepsleden en de tourleider worden we opgehaald in een grote oude Duitse legertruck. Achter op de laadbak zijn enkele rijen stoelen gelast. Boven op het dak liggen de raftboten. Allereerst gaan we een typisch Costa Ricaans ontbijt gebruiken bij de rafting-organisator bestaande uit rijst met zwarte bonen. Natuurlijk ontbreekt ook de gebakken eieren, ananas en meloen niet. Nog even snel naar toilet voordat iedereen in de truck moet klimmen voor de ruim anderhalf durende trip de bergen naar het startpunt van de raft. Leo komt aan de buitenkant van de opentruck te zitten en heeft zodoende een mooi uitzicht op het langs trekkende landschap. Via het plaatsje Quepos rijden we in de richting van het ziekenhuis en luchthaven. Deze bestaat uit een smalle landings- en opstijgstrip. Er staat 1 klein vliegtuigje klaar voor vertrek voor een binnenlandse vlucht. Al snel wordt de geasfalteerde weg verlaten voor een onverharde weg met diepe gaten en kuilen. Sommige gaten zijn gevuld met regenwater waardoor je niet kan inschatten hoe diep ze zijn. Deze weg wordt ook gebruikt voor het internationale vrachtverkeer van en naar Nicaragua en Panama. We rijden langs de vele palmplantages met armoedige arbeidershuisjes. Opvallend is dat elke groep huisjes altijd een volledig voetbalveld voor de deur heeft liggen. De meeste arbeiders komen overigens uit Nicaragua en hopen hier in een paar jaar tijd voldoende geld te verdienen om terug te keren naar hun vaderland. Bij elke verkiezing (om de 4 jaar) in Costa Rica krijgen de buitenlanders de mogelijkheid om zich te natrualiseren. Costa Rica heeft geen leger en besteed dit geld aan de gezondheidzorg en educatie. Alle Costa Ricanen hebben dan ook recht op een (bijna) gratis verzekering en onderwijs. De buitenlanders mogen hier echter geen gebruik van maken. Dit is voor veel buitenlanders (die niet veel geld hebben) de reden om zich te laten naturaliseren. In de palmbomen groeien trossen vruchten die 3 keer jaar geoogst kunnen worden. In de fabriek worden deze vruchten verwerkt tot palmolie voor in de zeep en andere cosmetica-produkten. Tijdens dit proces komt er erg veel zwarte rook vrij, zoals we kunnen zien wanneer we langs de fabriek rijden. Nadat we een korte stop hebben gemaakt bij een plaatselijke winkeltje voor het kopen van flessenwater en frisdrank, rijdt de truck al hobbelend en kuilen ontwijkend door over de erbarmelijke weg. Na een half uurtje slaan we af en rijden we een bospad op. Deze weg leidt door een ongerept natuurschoon. De weg loopt steil omhoog en af en toe ook weer naar beneden. Aan de linkerzijde hebben we regelmatig uitzicht op de rivier die we dadelijk gaan bevaren. De truck stopt nog even bij een klein plasje water waarin diverse kleine kaaimannen zwemmen. Dit is de broedkamer van de rivier. Als de kaaimannen groot genoeg zijn verhuizen ze naar de rivier. Aangekomen bij het beginpunt van de raft krijgt iedereen een reddingsvest aan en een helm op. Na de instructies zoals wat te doen als je overboord slaat, dragen we de boot naar de rivier. Ik wil graag een plaatsje aan de rechterzijde vooraan en weet deze ook te bemachtigen. Samen met de "ervaren" Vincent moeten wij op commando van de raftgids (stuurman) het roeitempo bepalen. Na het oefenen van de diverse instructie op het midden van de rivier kunnen we vertrekken. We maken de afspraak wie er als eerste de boot uitvalt een rondje moet geven.
In de rivier staat een behoorlijke stroming waardoor we hele stukken niet hoeven te peddelen en op ons gemak van de ongerepte natuur en de vele vogels kunnen genieten. De stuurman weet met één peddel de boot vakbekwaam door de rivier te loodsen. Bij de eerste stroomversnelling gaat het al bijna mis; we raken een grote steen waarop iedereen in de boot een dreun krijgt en één van de groepsleden er bijna uitvliegt. Bij de twee stroomversnelling slaat Vincent en een groepslid overboord. Ze weten beide de boot nog vast te grijpen maar aangezien het behoorlijk stroomt lukt het niet gelijk om weer in de boot te klimmen. Als we rakelings langs een grote rotspartij zijn gevaren en het water weer een beetje rustiger wordt, kunnen de beide heren weer aan boord worden gehesen. Het gratis drankje is dus binnen! De bootman roept: High-five for swimming. Na elke goed genomen stroomversnelling moeten we een high-five maken door onze peddels boven onze hoofden tegen elkaar te slaan. Tijdens de ruim drie en half uur durende rafttrip komen we leuke stroomversnellingen tegen met de toepasselijke namen zoals de Trap van de ezel en de Wasmachine. Achter sommige stroomversnellingen is aan de zijkant van de rivier een kom ontstaan. Als we hier naartoe peddelen wordt de boot naar de stroomversnelling toegetrokken door de stroming. Als de boot met zijn punt weer in de stroomversnelling terecht komt, stroomt de boot direct vol en kan er met de boot op de golven gesurft worden. Dit is echt heel gaaf! We maken onderweg nog twee stops. De eerste is bij een hele mooie waterval. Hier is het mogelijk om onder het vallende water te gaan staan, hoewel dit wel erg lastig is door de sterke stroming en de kracht waarmee het water op je hoofd valt. De tweede stop is voor de lunch. Ter plaatsen wordt er o.a. een lekkere pasta met tonijn klaargemaakt. Natuurlijk is er ook veel groente, fruit en rijst. Met een gevulde maag gaan we weer op weg.

Het laatste gedeelte van de raft is minder spectaculair. We drijven stroomafwaarts en hoeven bijna niet meer te peddelen. We moeten nog wel naar een overhangende boom peddelen. Net boven onze hoofden, op een afstand van een halve meter hangt een Boa Constrictor om een tak gekronkeld. Bij het allerlaatste stuk van de boottocht springen we uit de boot en laten we ons door de rivier, drijvend op onze zwemvesten meestromen. Als ik het water uit kom ontdek ik om mijn been een bloedzuiger. Ik kan de bloedzuiger nog gemakkelijk verwijderen (voordat deze zich volzuigt met bloed). Nadat we droge kleding hebben aangetrokken worden we met kleine busjes teruggebracht naar ons hotel. Alwaar we moe maar zeer voldaan terugkomen. Nu hopen dat de foto's, die met de onderwatercamera zijn gemaakt, gelukt zijn. Aan het eind van de middag kijkt Leo bij Vincent op de kamer naar de tweede helft van een kwalificatiewedstrijd van het Nederlands elftal voor het WK 2006, die intergraal wordt uitgezonden op ESPN. Even lijkt het erop dat we de laatste 10 minuten van de wedstrijd moeten missen aangezien de stroomvoorziening enkele malen uitvalt. 's Avonds nemen we de openbare bus naar de entree van het natuurpark Manuel Antonio. Aan het strand zijn alleen enkele restaurants gevestigd alwaar we heerlijk eten. Na het eten gaan we met een taxi terug naar het hotel.

Donderdag 31 Maart Manuel Antonio - dag 2
Wij vinden het met temperaturen boven de 35 graden te warm om te gaan wandelen in het natuurpark Manuel Antonia. Ondanks dat we van groepsleden hebben we gehoord dat het een mooi park met veel wildlife is. Zo zijn er herten, luiaard, apen en natuurlijk veel vogels gezien. Vanuit het park is het ook mogelijk om het strand te bezoeken (waar het heel druk was). Wij slapen vandaag eindelijk een uurtje langer. Om 9 uur zitten we pas aan het onbijt. Voor vandaag staat er een zeiltocht met diner op het programma. Tijdens deze trip hebben we ook de mogelijkheid om te snorkelen. Aangezien de tocht pas om 13:00 uur begint hebben we een vrije ochtend. Om 10 uur wandelen we naar de bushalte. Het is inmiddels al 31 graden in de schaduw. Als de bus er na een half uurtje nog niet is besluiten we maar een taxi te nemen naar Quepos. Omdat de taxi-chauffeur waarschijnlijk toch al op weg is naar Quepos, vraagt hij maar de helft voor de rit (500 collones = ruim 1 Dollar). In Quepos gaan we weer interneten in een ruimte met airco zodat we even kunnen afkoelen. Als dan ook de internetverbinding wordt verbroken zijn we helemaal blij. Gratis en voor niks kunnen we afkoelen en onze mailtjes alvast intypen. Na een kwartiertje wachten is de internetverbinding weer hersteld en kunnen we het nieuws lezen en de e-mails checken. Als we klaar zijn hoeven we weer niet te betalen. Bij de Laundry halen we de was op die Rosalie gisteren heeft gebracht. Voor 800 collones per kilo krijgen we de was netjes gewassen en opgevouwen weer terug. Met een taxi gaan we weer terug naar het hotel. Om 13:00 uur wordt de hele groep in een minibusje gepropt en naar de haven gereden. Daar aangekomen slikken we nog even snel een pilletje tegen zeeziekte en boarden we in. We hebben met de groep de kleine zeilboot voor ons zelf. Aan boord worden we verwend met drankjes en vers fruit. De zon brand zodanig fel dat beide iedereen in de schaduw gaat zitten. Wij turen voortdurend de zee af op zoek naar dolfijnen. Het enige dat we zien zijn twee vinnen boven water uitsteken. Het blijken geen haaien te zijn maar een Mantarog. Even later zien we ook nog een rog boven water uitspringen. Als de fok wordt gehesen en de motor uitgaat heeft de zeilboot meer last van de deining. Een van de groepsleden wordt dan ook zeeziek. De boot vaart evenwijdig aan de kust. Zo hebben we een mooi uitzicht op de grillige rotseilandjes voor de kust en lange stranden. Na een uurtje varen gaat de boot overstag en varen we terug. In de verte pakken er donkere wolken zich tegen de bergen samen en begint het te onweren. Boven de boot blijft het echter droog. In een baai gaan we voor anker om te snorkelen. Leo ligt natuurlijk als eerste in het water en constateert direct dat het zicht erg belabberd is. Hooguit 80 tot 100 cm. Hij snorkelt naar een rots-eilandje dat boven water uitsteekt in de hoop daar kleurrijke tropische vissen aan te treffen. Hier blijkt alleen een enkele koraal-knager en enkele geel-zwart-gestreepte visjes te zwemmen. Rond de rots is er tevens een behoorlijke stroming zodat het lastig snorkelen is. Door het slechte zicht is de snorkeltocht dan ook teleurstellend. Overigens blijkt het slechte zicht een uitzondering te zijn. Bij de boot zijn een aantal groepsleden aan het snorkelen die nog helemaal geen vis hebben gezien. Al snel houden ook zij het snorkelen voor gezien. Aan boord wordt er een heerlijke maaltijd voorbereid terwijl de zeezieke reisgenoot (met haar man) met een klein Zodiacje naar het vaste land wordt teruggebracht. We krijgen gebakken vis met rijst en groente en meloen. Na het eten is het tijd om terug naar de haven te varen. Na enig aandringen wordt, ondanks het verslechterende weer en de hogere golven, toch besloten om nog even de zee op te varen. Want een zeiltocht zonder dolfijnen te hebben gezien en geen zicht met snorkelen is wel erg teleurstellend. Al snel wordt er een groep dolfijnen gespot. Enkele dolfijnen zwemmen enige tijd met de boeggolf mee zodat ze gefilmd en gefotografeerd kunnen worden. Als de dolfijnen plotseling zijn verdwenen zien we even later nog een groepje dolfijnen zwemmen (of zijn het de zelfde?). Ook nu zwemmen er weer enkele dolfijnen met de boot mee. Het is en blijft een heel mooi schouwspel. Tijdens het laatste stukje van de tocht gaat de zon onder (enigszins verscholen achter de bewolking). De lucht is rood gekleurd en erg fotogeniek. Net voordat het echt donker wordt legt de boot aan en kunnen we weer aan wal. Na een verfrissende douche neem we nog een drankje in het restaurant van het hotel en gaan we vroeg naar bed. Wat is reizen toch vermoeiend!

Vrijdag 1 April (terug naar San Jose)
Op vrijdag 1 april hebben we een reisdag op het programma staan. Om 10.30 uur vertrekken we uit Manuel Antonio. De weg leidt de eerste 2 uur langs de kust. In een wegrestaurant aan een strandje gebruiken we de lunch. Op de TV wordt het nieuws uitgezonden dat de paus is overleden. De weg loopt door een National Park waar de Bonte Ara (papagaai) nog in het wild voorkomt. Vanuit de bus zien we een Bonte Ara landen op een boom en in de verte zien we er nog drie vliegen. Onderweg haalt de bus een personenauto in die helemaal is volgeladen met meloenen. De auto zakt bijna door zijn veren heen. Het laatste stuk leidt de weg door het tropische nevelwoud over een pas door de bergen. Om 16.00 uur arriveren we bij het Gran Hotel in San Jose. We besteden de rest van de dag in het centrum van San Jose met winkelen. Het is behoorlijk druk op straat. Op internet in hotel lezen we dat de Paus nog niet dood is, ze zijn op de Costa Ricaanse TV dus een beetje voorbarig geweest..

Zaterdag 2 april (Tortuguero)
Om 7:15 uur staat het vertrek naar Tortuguero gepland. Aangezien de liften in het hotel buiten werking zijn moeten we de trap nemen. Gelukkig zijn de rugzakken vandaag een stuk lichter omdat we twee tassen (met vuile was en warme kleding) in het hotel achterlaten (en aan het eind van de reis weer ophalen). De reisorganisatie heeft een complete tour gekocht bij Turtle Beach Lodge. Bus, boot, eten en excursies worden verzorgd door de Lodge. Vincent maakt zich een beetje druk als de bus te laat is en er al 4 mensen in de bus blijken te zitten. Dit schijnt niet afgesproken te zijn. De planning voor vandaag wordt diverse malen aangepast tijdens de busreis. Onderweg wordt er ontbeten. Bij het restaurant is een overdekte vlindertuin. Het blijkt zeer moeilijk om de Blauwe Morphes vlinder te fotograferen. Als de vlinder gaat zitten is de vlinder veel minder mooi omdat alleen de binnenzijde van de vleugels mooi blauw gekleurd is. In het struikgewas zit een (tamme) groene Ara. Tevens hangen er in het restaurant diverse grote vogelnesten zodat we deze van dichtbij kunnen bekijken. De vogelnestjes worden door het mannetje gemaakt waarna het vrouwtje het nest keurt. Als ze het nest niet goed vindt trek ze de bevestiging van het nest los, waarna deze naar beneden valt en het mannetje weer opnieuw kan beginnen. De weg voert langs vele bananen plantages. Op de plantages wonen de arbeiders in armoedige huisjes. Ze beschikken wel over water en elektrictiet. Er is ook een school en er zijn beperkte gezondheidsvoorzieningen. Het werk op de plantages is zeer zwaar en ongezond. De bananenboom zijn in 3 generaties zichtbaar. De bananenboom groeit in 7-10 maanden tot een volwassen plant uit (vruchtdragend). Alle bananentrossen zijn verpakt in blauwe plastic zakken tegen insecten en ter bevordering van een snelle groei (broeikas). De boom wordt na oogst gekapt waarna er een nieuw scheut onstaat. Elke week worden de plantages vanuit de lucht met vliegtuigjes besproeid met landbouwgif. Het vele landbouwgif komt niet alleen op de bomen terecht maar uiteindelijk ook in de rivieren. Helaas stroomt het gif hierdoor ook naar het prachtige Tortuguero National Park. Hierdoor wordt de flora en uiteindelijk ook de fauna aangetast. Zelf de hele grote Tarppon (zoetwatervissen) leggen soms het loodje. Wat te bedenken van die arbeiders die tussen de plantages wonen.



Wij hoorden ook een verhaal dat Dole en Chiquitta ontevreden was dat de arbeiders na jarenlang strijd enige rechten hebben bedongen (zoals dat de arbeiders bij arbeidsongeschiktheid per gewerkte jaar een maand doorbetaald krijgen). Dole en Chiquitta hebben alle plantages gesloten en de arbeiders het land te koop aangeboden. De arbeiders hebben zich in de schulden moeten steken om voor de toekomst werk en inkomen te garanderen. Nu zijn de arbeiders kleine zelfstandige en erg afhankelijk van Dole en Chiquitta. Deze kopen namelijk alleen de beste bananen op en dragen voor de rest geen enkel risico. Als een oogst mislukt zijn alleen de arme arbeiders de dupen. EN dat allemaal om in West-Europa goedkope bananen op de markt te brengen. Het is onvoorstelbaar dat een kilo bananen maar 2 Euro kost terwijl er zoveel werk gedaan moet worden.

Als we door een arbeidersdorpje rijden staat een groep kinderen langs de weg te wijzen naar een Luiaard. Bij de tweede groep kinderen stopt de bus. De kinderen hebben waarschijnlijk de Luiaard gevangen om zo wat geld te verdienen aan de langsrijdende toeristen die een foto willen maken. De Luiaard kan zich zeer moeilijk voortbewegen op de grond aangezien deze in de boom hoort te hangen. Uiteraard geven wij de kinderen geen geld en rijden snel door. De bus stopt wel bij een klein meisje die hele grote insecten op een stok heeft. Vincent haalt de stok de bus in zodat iedereen de hele grote neushoornkever (Scarabe) kan bekijken. Deze kever heeft een neus van een ivoorachtige gesteente. Deze insecten worden veel gevangen een dood gemaakt omdat veel Costa Ricanen het hoorntje als een sieraad aan kettinkje om hun hals willen hebben. In een heel klein plaatsje stappen we in de boot. Aan de rivierkant worden enkele koeien uitgeladen vanuit truckje die boven het water hangt. De koeien worden middels harde hard de wagen uitgeduwd en vallen met een grote plons enkele meters omlaag het water is. De koeien worden al zwemmend naar de overkant van de rivier gedreven. In een bootje in het water proberen de boeren de koeien de juiste richting op te jagen. De hele groep (18 mensen) nemen plaats in de boot van Turttle Beach resort. Achter de boot hangt een grote motor (115 pk). De vaartocht door de jungle is wederom prachtige. We zien de rivier in de zee uitmonden. Wij varen echter niet de zee op maar slaan links af verder de jungle in. Zo varen we parallel aan zee het natuurpark in. Het was de bedoeling om naar het Zeeschildpadden museum te gaan maar deze blijkt tot 14:00 uur gesloten te zijn. Om kwart voor 1 komen we aan bij het dorpje Tortugera (is een rastadorpje). We gaan niet aan land want een bezoek aan het dorpje staat voor morgen op het programma (net als het bezoek aan het zeeschildpadden musea). Vincent koopt snel een busje OFF (insecticide). We gaan namelijk een bezoek brengen aan het Biologisch onderzoekscentrum. Hier onderzoekt een groep Canadezen de flora en fauna van Tortuguero. Een alternatieveling met rastahaar en hele vieze voeten (prototype backpacker uit India) geeft uitleg over de 3 onderzoeken die men doet. Sommige van de groep hebben meer aandacht voor de vele grote spinnen en proberen deze op de foto vast te leggen. Deze spinnen schijnen een zijdeachtige draad te spinnen waarmee de locale bevolking vist. Ondanks de OFF worden we ondertussen lek gestoken door de muggen.

We varen door naar de lodges door een smal kanaal. Aangezien het nu de droge periode is staat het water erg laag. De motor van de boot wordt half uit het water ingesteld om de schroef te sparen. Hierdoor spat erg veel water op en komt de boot maar moeizaam voorruit. Het lijkt wel een Kaaimannenblender. Als we aankomen gebruiken we een uitgebreide lunch in lodges (warm). Het programma wordt weer omgedraaid, De eigenaar van de lodges is weinig flexibel en bepaald dat we alleen vanmiddag laat naar het Zeeschildpaddenmusea en dorp kunnen. We besluiten om niet mee te gaan. We hebben een lange reisdag gehad en willen even relaxen aan het strand en bij zwembad.

Als de rugzakken in het huisje staan besluiten we een stukje over het strand te gaan wandelen. De hond van de lodges loopt gezellig met ons mee. Op het strand liggen veel grote stukken hout, waarvan het meeste opgestapeld. Het is jammer dat het hier dag en nacht erg warm is anders hadden we vanavond een mooi kampvuur kunnen maken op het strand. De hond is op zoek gegaan naar krabben. Telkens als we een krabbenholletje aanwijzen, ruikt de hond eraan en als er een krab in zit begint de hij/zij hard te graven. De kleine krabbetjes weten bijna alle maal te ontkomen. Als de hond het krabbetje wel vangt is dit maar voor korte duur zijn speeltje. Na een uurtje houden we het strand voor gezien en zoeken verkoeling aan het zwembad. Het water in het zwembad blijkt echter warmer dan het douche water. Enkele groepsleden hebben vanmiddag een bezoek gebracht aan het schildpadden-musea. Hier hebben ze namens de groep een zeeschildpad geadopteerd met de biologische naam Chelonia Mydas. De schildpad heeft de naam Baukje (genoemd naar één van de groepsleden) gekregen. De schilpad is op 5 september 2002 voor het eerst gesignaleerd op het strand van Tortuguero en heeft een Tag gekregen. Het unieke nummer van de tag is 94184. Via de site van cccturtle.org zijn de schilpadden te volgen. Sommige schildpadden zijn zelfs met een sateliet zender uitgerust om hun bewegingen te volgen. Zodra de schilpad weer aan land komt om eieren te leggen wordt dit bijgehouden. We hopen de adoptie-ouders te worden van vele zeeschildpadden. Na het eten wordt Leo uitgenodigd voor een potje poolen (biljarten). Ondanks dat hij dit pas éénmaal in zijn leven heeft gedaan lukt het aardig. Ondanks (of dankzij) dat het biljart scheef staat. Na het eten worden er nog een aantal potjes gepoold. We liggen voor het eerst tijdens deze reis pas laat in bed. Alhoewel we er morgen weer vroeg uitmoeten.

Zondag 3 april
Na een korte en warme nacht loopt om 5 uur de wekker af. Er staat namelijk een Early-bird tour op het programma. Om half zes vaart de boot uit op zoek naar wildlife. Vincent en de bootman hebben een geoefend oog en spotten al snel de eerste vogels en reptielen. Zo worden er kaaimannen en diverse vogels gespot zoals diverse Reigers, Roerdomppen etc. Tevens laten ook de brulapen zich weer duidelijk horen en zien. Tijdens de boottocht zien we ook grote spinnen, leguanen, de Jezus Christ lizzards en een enkele schildpad. De diversiteit van de flora en fauna is echt indrukwekkend. Na de lunch blijven we relaxen bij te zwembad. Het is te warm om iets actiefs te gaan doen. Rosalie maakt verschillende foto's van een groene Leguaan die doodstil blijft poseren. De ligstoelen verschuiven we een paar keer zodat we in de schaduw van de bomen blijven. Als Rosalie vanaf haar ligstoel naar kijkt, ziet ze iets bewegen tussen de takken. In de boom (op hooguit 80 cm) glijdt een groene slang langs de takken. We springen op en roepen Vincent en de groepsleden. Hij ziet direct dat het de Green Vine betreft. Deze slang is niet giftig. Als Vincent aan de staart van de slang trekt om hem te vangen opent de slang zijn bek en neemt een agressieve houding aan. Als Vincent de slang uit de boom trekt doet iedereen minimaal één pas naar achteren. De slang is behoorlijk agressief en voert een aantal aanvallen uit met zijn gevaarlijk geopende bek. Snel een paar foto's maken voordat de slang weer wordt losgelaten. Gelukkig is het tijd om te douchen en besluiten we om niet meer onder de boom te gaan liggen. Van de 135 soorten slangen die in Costa Rica voorkomen zijn er maar zeventien giftig. Costa Rica kent twee groepen, de groefkopadders (o.a. de lanspuntslang of fer-de-lance) en de koraalslangen. De grootste slang van Costa Rica is de boa constrictor. Een voor mensen relatief ongevaarlijke wurgslang met een maximale lengte van 3,5 meter. Om half vier maken we ons klaar voor de jungle walk. Vanuit het hotel worden we verplicht om hoge rubberen laarzen te dragen hoofdzakelijk ter protectie tegen aanvallen van slangen. Een Costa Ricaanse gids (die overigens wel op slippers en in korte broek de jungle ingaat) begeleid ons. Achter het hotel lopen een aantal trials waarvan er maar één is vrijgemaakt. De meeste afgevallen bladeren zijn opgeruimd. De gids en Vincent gaan voorop. Al snel wordt Leo helemaal gek van het harde gezoem van de diverse insecten die van oor tot oor lijken te vliegen. Het is wederom klammig warm. We zien weinig wild op een enkele vogel en grote spin na. Aan de binnenzijde van bijna dubbelgevouwen bananenblad zien we divers wol-vleermuisjes.
Al snel hebben we door dat we dezelfde weg terug lopen. Als Vincent dit verifieert bij de gids ontkent hij dit. Na een half uurtje lopen staan we weer op het beginpunt en wil de gids terug naar de lodges. Wij vinden echter dat we nog te weinig gezien hebben en besluiten het nog niet schoongemaakt wandelpad te gaan verkennen. De gids vindt het te gevaarlijk om op zijn slippers verder te gaan en haakt af. Vincent slaat en prikt in de bladeren om de eventuele slangen weg te jagen. Leo voelt opeens een beestje in zijn haar zitten maar krijg het er niet uitgeschud. Rosalie kijkt nog eens goed en ziet een zwart insect in Leo zijn haar zitten en trekt deze eruit. Er blijft echter een deel van het insect in zijn huid achter. Na nog een poging wordt ook dit deel verwijderd. Helaas (of gelukkig) zien we geen slangen.

Maandag 4 april
Vandaag een lange reisdag die geen minuut zal vervelen. We varen eerst een aantal uren door het schitterende national park van Tortuguero. Er is een drinkstop bij een al jaren in aanbouw zijnde restaurantje. Telkens als de eigenaar weer een beetje geld heeft schijnt hij verder te bouwen. Het restaurantje is alleen bereikbaar via het water. Erg veel klanten zal hij dan ook niet krijgen. Op deze locatie moet het gezin van de eigenaar wel zelf hun voorzieningen regelen. Ze wekken stroom op met een aggregaat en houden enkele dieren zoals kippen en varkens. Op de trap van het primitieve houten huisje zit een leuk klein meisje. Ze is opvallend netjes gekleed in een licht kleurige jurkje en mooie witte schoenen. Na een frisdrank varen we verder in de richting van Limon. In de buurt van Limon gaan we van boord en stappen in de gereedstaande bus. Leo koopt een heerlijke verse kokosnoot die ter plaatsen wordt geopend zodat de heerlijk frisse koele kokosmelk gedronken kan worden. We kunnen nog net een blik werpen op een grote bananenboot die wordt geladen. In het centrum van Limon hebben we even de tijd om te lunchen, te internetten en om het stadje door te wandelen. De Afro-Caribische bevolking van Limo stamt grotendeels af van arbeiders die hier in de negentiende eeuw vanuit Barabados en Jamaica zijn komen werken in de bananenplantages en aan de spoorlijn. Tot aan de wetswijziging van 1949 was het voor deze mensen niet toegestaan om zich buiten de provincie te vestigen. Hierdoor bestaat de bevolking van Limon voornamelijk uit donker gekleurde mensen die leven volgens de Caribische levenswijze. Lekker relaxed. Het laatste stuk naar Cahuita wordt met de bus afgelegd. Onderweg zien we de typische Caribische sfeer middels de kleurrijke in pastel geschilderde houten huisjes. Aangekomen bij de Hotel Lodge Atlantida even buiten Cahuita blijken de sobere kamers te liggen in een zeer mooie tuin waarin ook een groot zwembad en bar is. Hier maken we de eerste foto's van de kleine groene kikker met grote rode ogen en van grote zwart/rode sprinkhanen. Overdag slaapt de kikker helemaal samengevouwen aan de onderzijde van de bananenbladeren en lijkt het meer op een blaadje dan op een kikker. In één van de huisjes wordt een grote spin gespot (wat overigens een sprinkhaan blijkt te zijn). Na een verfrissend drankje aan de bar bij het zwembad, vragen we aan Vincent of hij onze verlening in Panama van deze rondreis kan wijzigen. Volgens het programma blijven wij hier één dag langer dan de groep, om vervolgens door te reizen naar Bocas del Toros in Panama. Aangezien we graag een dag langer in Bocas willen zijn, willen we graag dezelfde dag als de groep doorreizen. Vincent gaat direct bellen (en heeft het de volgende dag geregeld). Perfect!



's Avonds eten we heel erg lekker in een Rasta-cafe met de naam Chao's Paradise. Natuurlijk onder de Reggae-klanken van Bob Marley. Roos heeft een maaltijd met heerlijke garnalen met knoflook en Leo eet de catch off the day: Merlijn. Bij terugkomst bij hotel kwaken de kikkers dat het een lieve lust is. De fel groene kikkers met de rode ogen, prachtige poten en grote vingers zijn erg fotogeniek. Ze blijven gewoon op de bladeren zitten, ook als de fotocamera op maar enkele centimeters voor hun neus wordt gehouden. We nemen tientallen foto's. Echt heel gaaf!

Limon

Dinsdag 5 april
Vannacht heeft het hard geregend. Na het ontbijt wandelen we de prachtige tuin van het hotel uit en lopen richting het dorp Cahuita. Het dorp bestaat uit simpele houten huisjes. Sommige in felle kleuren geschilderd, wat een echt Caribische uitstraling heeft. In het dorp zijn een aantal hostels, restaurantjes en tourbureautjes gevestigd maar het is zeker nog niet toeristisch. Ondanks het vroege uur is het alweer heel warm. Snel een paar flessen water kopen. We gaan namelijk een wandeltocht maken door het National Parc Cahuita. De wandelroute van dit park loopt bijna in zijn geheel parallel aan het strand door een (jungle)bos. Het is ongeveer 4 km lopen naar een uitstekende rotspunt. Hiervandaan kan je het pad verder volgen (circa 5 km) maar dan verlaat je het park aan de andere zijde (en moet je met de bus terug). Wij wandelen door het bos tot aan de rotspunt en komen onderweg wederom diverse dieren tegen (een leguaan en apen). Langs het pad zijn vele holletjes zichtbaar waar felgekleurde krabben half uitsteken. Als we langs lopen schieten de meesten hun holletjes in. Bij de rotspunt zitten diverse parkrangers uit te rusten. Ze wijzen een donkere plek in de boom aan op circa 4 meter hoogte. Na een kijkje door een verrekijker is het duidelijk een slang die zich heeft opgerold. Volgens de Rangers is het een Boa constrictor. Op de terugweg blijkt dat de apen in het park duidelijk zijn gewend aan mensen want ze komen heel dicht naar ons toe geslingerd. Ondanks het verzoek om de apen niet te voeren krijgen ze waarschijnlijk regelmatig te eten van de bezoekers. De apen associëren de mensen met voedsel. Ze komen gevaarlijk dichtbij en kunnen zeer agressief worden. Als Leo met een plastic tasje kraakt, kijken ze hem gelijk aan. Na een korte pauze wandelen we terug naar de ingang van het park en gebruiken daar de verlaten lunch. Gebakken rijst met kip en een heerlijke glas verse ananassap met ijs. Op de terugweg naar het hotel begint het weer te regenen. In de tuin van het hotel gaan we op zoek naar de giftige groen/zwarte kikkers. Tussen de wortels van een boom zitten er twee bij elkaar. Het is zeer lastig om ze op de foto vast te leggen omdat deze kikkers erg schuw zijn en telkens wegspringen. Uiteindelijk lukt het!



's Avonds in de bar hebben we de groepsafscheidsborrel. Natuurlijk hoort hier de gebruikelijke speeches bij van Vincent en namens de groep door Theo. Er wordt namens de groep een envelop met een leuke tip aan Vincent gegeven voor al het goede werk dat hij in de afgelopen weken heeft verricht. Hij heeft de gehele reis alle zaken perfect geregeld en zijn enthousiasme voor de natuur op de groep overgebracht. De gehele groep gaat (onverwachts) op hetzelfde tijdstip eten bij Chao's Paradise. Hierdoor heeft Chao het een beetje druk in zijn kleine keuken. Hij moet zelfs op zijn quad nog even boodschappen gaan doen. Het duurt dan ook even voordat al het eten bij iedereen op tafel staat. Dit is voor niemand een probleem. Iedereen sluit zich graag aan bij de de Caribische levenswijze: Relax man, be happy! Na het eten heeft Leo nog enkele potjes gepoold. Hierna is het tijd om naar bed te gaan. Morgen verlaten we de groep en reizen we door naar Bocas del Toro. Nog enkele dagen genieten op en rond de tropische eilanden.

Woensdag 6 april (naar Bocas del Toro - Panama)
Het regent pijpestelen als we om half acht worden opgehaald door een taxibusje. We worden uitgezwaaid door Vincent. Met het busje worden we over een erg slechte weg naar de grens gebracht. Het is goed te zien dat twee maanden geleden dit gebied helemaal onder water heeft gestaan. Hele stukken asfalt (vooral bij riviertjes) zijn weggeslagen. Dit gebied wordt namelijk regelmatig geteisterd door overstromingen. Door een grote aardbeving is er een plateau voor de kust omhoog gekomen, waardoor het regenwater in de rivieren niet meer direct in de zee stroomt maar over een groter gebied over het land wordt verspreid.

Bij de grens stappen we in nog steeds in de stromende regen uit en worden direct door een gids opgevangen. Tijdens onze wereldreis negeerden we zulke mannetjes altijd, zeker als ze je ook nog eens My Friend gaan noemen. We hebben geen idee of we de juiste gids volgen maar hij brengt ons naar de brug die Costa Rica en Panama scheidt. Voor de grens staat een lange rij vrachtwagens die allemaal nog uitgeklaard moeten worden. Bij het verlaten van Costa Rica moeten een formulier ingevuld worden en worden de paspoorten afgestempeld. Door de stromende regen wandelen we de zeer gammele en oude brug over. Op de brug liggen lossen planken die behoorlijk glad zijn. Het is onvoorstelbaar dat alle vrachtwagen hier ook overheen moeten. Aan de Panamese kant van de grens wandelen we een rij wachtende mensen voorbij en worden we door de gids een kantoortje ingeloodsd. Binnen enkele minuten staan we weer buiten met een Panamees stempel in het paspoort. Na enige verwarring hoe nu verder, worden we een oude Toyota landrover ingeduwd. Snel de gids een fooitje geven voor zijn snelle service. We zijn nog nooit zo snel een grens gepasseerd! Het is alleen jammer dat we geen foto's hebben kunnen maken (maar dat hebben we op de terugweg wel gedaan). De taxi-chauffeur denkt dat hij aan Paris-Dakar meedoet. Hij raced over de weg en probeert alle gaten te ontwijken. Ook aan de Panamese kant zien we veel bananenplantages en bananen inpak-stations. De chauffeur rijdt door Changuinola en toont ons het busstation. Op de terugweg moeten we hier de internationale bus nemen, die over de grens gaat en als einddoel San Jose heeft. Als we aankomen bij de haven regent het nog steeds erg hard. In Panama is het een uur later dan in Costa Rica. Net voor 11 uur arriveren we bij de haven waar we met een speedboot naar het hoofdeiland Isla Colon worden gevaren. De boot is een smalle polyesterboot met bankjes waarop 4 mensen naast elkaar kunnen zitten. Achter de boot hangt een buitenboordmotor van 200 PK. Als we om half twaalf alle backpacks zijn ingeladen, we eindelijk in de boot zitten en de boot van de kant af wordt geduwd, maakt de motor een vreselijk geluid. Dat klinkt niet goed ! De bootsman denkt hetzelfde en besluit de boot terug naar de kant te varen. We moeten wachten op de volgende boot die even na 12 uur arriveert. Als de boot aanlegt komt iedereen gehuld in regencapes en vuilniszakken drijfnat de boot uit. Dat belooft wat! Wij weten gelukkig een plaatsje op de voorste bank van de speedboot te bemachtigen. Als snel vaart de boot met hoge snelheid door de rivier. In de verte zien we de hoge branding van de wilde zee snel op ons af komen. Snel de regenkappen van de boot naar beneden in de hoop dat het binnen een beetje droog blijft. De boot vaart gelukkig niet de branding in, maar steekt de monding van de rivier over, dwars op de branding. Het bootje vaart een stuk verder pas de zee op achter een eiland, waar de branding minder hoog is. Na 50 minuten varen. met enkele flinke klappen op de golven, legt de boot aan op Bocas del Toro. Helaas regent het hier ook pijpenstelen. In het kantoortje van de bootmaatschappij worden we opgevangen door Shochana (Nederlandse gids) en meegenomen naar het restaurant Buena Vista . Een gezellig restaurant met een terras aan de baai. Shochana blijkt hier al enkele jaren te wonen en behalve gids ook eigenaresse te zijn van de taxi-shuttle dienst.

Op Bocas hoeven we geen geld te wisselen, aangezien alles in Amerikaanse dollars is geprijsd. Er komen ook dollars uit de geldautomaat gerold. Nadat ze alle nuttige informatie heeft verteld en haar telefoonnummer heeft achtergelaten, brengt ze ons met een public-taxi naar het hotel. Een public-taxi is een taxi je deelt met andere. Je stapt in en zegt waar je heen wil. Voor 50 dollarcent per persoon wordt je naar je plaats van bestemming gebracht. Natuurlijk loop je de kans dat de taxi propvol komt te zitten met klanten en dat je niet rechtstreeks naar je plaats van bestemming wordt gebracht. In hotel De Los Delfines hebben we een ruime kamer met badkamer, airco en TV, net onder het dak met uitzicht op de baai. Naast ons hotel is het hotel Casa Max gevestigd dat gerund wordt door een Nederlander.

Bocas del Toro
De eilanden 'Bocas del Toro' horen bij Panama en liggen in de Caribische Zee. Bocas bestaat uit een idyllische eilandengroep. De oorspronkelijk bevolking bestaat uit Kuna-indianen, waarvan met name de vrouwen erg herkenbaar zijn. Ze dragen felgekleurde arm- en beensieraden, traditioneel geborduurde kleding. Sommige hebben een goudkleurige ring door hun neus. Op Bocas staan langs de kant van weg diverse stalletjes waar de indianen hun zelggemaakte sieraden en gekleurde kleden verkopen. Momenteel wordt Bocas overspoelt door rijke Amerikanen die hier land kopen en verwachten dat het toerisme hier explosief gaat groeien. De prijs van grond is de laatste jaren dan ook schikbarend gestegen.

Op een aanplakbiljet zien we dat hier de reusachtige lederrugschilpadden rond deze tijd van het jaar het strand op komen om hun eieren te leggen. Volgens Shochana zijn er geen tourtje te boeken en is het slecht gesteld met de leefomgeving van de schildpadden. Het strand waar de meeste schildpadden aan land komen is Punch Playa. Gelukkig is het inmiddels verboden om ze te vangen. Helaas trekken de Indianen zich hier niets van aan aangezien één schildpad ongeveer $400,- oplevert. Een behoorlijk bedrag voor de indianen. Gelukkig komt er steeds meer aandacht voor deze bijzondere schildpadden en zijn er vrijwilligers om de schildpadden tijdens het eieren leggen te beschermen. Overigens schijnt de politie wel hard op te treden tegen de illegale vangst. Aangezien het de gehele dag regent, besluiten we lekker binnen te blijven en pas rond het etenstijd de omgeving aan de baai te verkennen. Hier zijn vele restaurants te vinden met open terassen. Vanachter je tafel heb je een wijds uitzicht op de baai en de tegenoverliggende eilanden. Wat is het hier mooi (als de zon schijnt). Na een heerlijke maaltijd gaan we nog even informeren naar leuke tourtjes.

Donderdag 7 april (Bocas del Toro - Panama)
Het heeft heel de nacht geregend en ook tijdens het ontbijt regent het nog. We besluiten de boot/snorkeltocht maar even uit te stellen tot morgen. Met deze gevarieerde tocht vaar je eerst naar Dolfin-bay, waar je bijna altijd dolfijnen tegenkomt. Daarnaast vaar je naar Frog-beach waar kleine rode gifkikkers zitten. Tevens wordt er gedurende de dag tweemaal gestopt om te snorkelen. De tocht kost 15 dollar en duurt de gehele dag. Wij spenderen onze tijd door de was weg te brengen, te internetten (waar we lezen dat het volgens de weersverwachting ook de komende dagen blijft regenen ). Na de lunch kunnen we de was weer ophalen en informeren we bij de duikschool hoe men de duiktrip heeft ervaren. De Amerikaan was erg enthousiast ondanks het beperkte zicht van 10 meter! Hij had mooi levend koraal gezien, kreeften, krabben, string-ray en vis. 's Middag klaart het weer op en wandelen we door het dorpje in de richting van het vliegveldje. Het is opvallend dat de bevolking in armoedige houten huizen woont terwijl aan de baai de rijke toeristen (en vooral veel Amerikanen die hier gesetteld zijn) veel geld spenderen. 's Avonds vertoeven we weer op de terassen aan de baai voor de heerlijke verse fruitmixen en warme maaltijd. Ondanks het slechte weer vermaken we ons prima. Lekker relaxen.

Vrijdag 8 april (Duiken op Bocas del Toro - Panama)
Vandaag is het de dag van de zonsverduistering. In een brede strook in Panama en Costa Rica is er vandaag een bijna gehele zonsverduistering. Een eclipse is redelijk uniek. In 2000 zijn wij er speciaal voor naar Frankrijk gereden om deze unieke gelegenheid mee te maken. De volgende eclipse is Costa-Rica/Panama is pas voorspeld voor 2023. Als we verwachtingsvol opstaan is het erg bewolkt en ziet het er niet naar uit dat de bewolking open trekt. Gelukkig is het wel droog. In overleg gaat Leo vandaag duiken zodat we morgen (bij nog beter weer?) kunnen gaan varen en snorkelen.

Bij duikschool Starfleet Scuba wordt er voor 50 U$ twee funduiken op een dag gemaakt. Met een kleine boot word ik samen met 3 Padi-cursisten naar de eerste duikstek gevaren. Natuurlijk is er weer een Nederlandse Padi-instructeur aan boord (en 2 divemasters). Na een korte boottocht zijn we aanbeland op de eerste duikstek genaamd The Log. Samen met een divemaster duik ik totaal 50 minuten tot een maximale diepte van 14 meter. Het is opvallend hoe weinig zuurstof ik tijdens deze duik verbruik. Zou ik het eindelijk gaan leren? Of zou de beperkte diepte de belangrijkste oorzaak zijn? Het water is 29 graden warm en het zicht is door de vele regenval van de afgelopen dagen beperkt tot circa 10 meter. Het koraal is erg mooi en bestaat voornamelijk uit Hertz-hoorn-achtig koraal met grote sponzen en kelken. We zien onder andere grote kreeften/langoester, krabben, murene en een grote stingray. Opvallend is dat er relatief weinig vis zit. Op een enkele koraalknager en kleine visjes zwemt er weinig. Rob, de Nederlandse instructeur vertelt dat je in dit deel van Panama niet al te veel vis ziet gedurende deze tijd van het jaar. Buiten het regenseizoen, dat loopt van april tot november, worden er wel regelmatig manta's, walvissen en haaien gesignaleerd. De Nederlandse instructeur Rob, die al ruim 12 jaar buiten Nederland verblijft, is van plan om binnenkort zijn eigen duikschool te openen. Hij heeft jaren lange ervaring in het geven van Padi cursussen in diverse landen en talen. Hij heeft meer dan 700 cursisten opgeleid in zowel het Nederlands, Engels, Duits en Spaans. Zijn vrouw uit Honduras geeft Spaanse les. Binnenkort is het dus mogelijk om zowel Spaans en duiken te leren op de idyllische eilandengroep Bocas. Rob kan vanuit San Jose het vervoer regelen naar Bocas en kan je zelfs op komen halen. Kortom: als je wilt duiken dan is Bocas een ideale plek.

Rob heeft een nieuwe hele mooie duikstek ontdekt bij de Zapatilla eilanden.
Behalve voor Padi-cursisten zijn er dus ook interessante locaties voor duikers met een brevet! Na de eerste duik varen we terug naar de duikschool voor de verplichte rust (en een kopje thee). De tweede duik doe ik onder leiding van een andere Panamese divemaster. We duiken op een wrak die hier 7 jaar geleden expres is afgezonken voor de duikers. Het is een soort veerpont van circa 25 meter lang. Hier duiken we circa 47 minuten. Onder het wrak liggen 2 grote Nurse-sharks van meer dan 2 meter de liefde te bedrijven (volgens de divemaster). Bij het wrak zit iets meer vis waaronder enkele grote Gruppa's. Ondanks dat ik met duiken al zeer verwend ben door de prachtige duiken in Egypte, Indonesie, Thailand, Maleisie en vooral op het Great Barriere Reef in Australie waren de duiken toch de moeite waard. Op een kleine bui na tijdens het duiken blijf het heel de dag droog ! Helaas hebben we door de zware bewolking niets meegekregen van de eclipse.

Zaterdag 9 april (Bocas del Toro - Panama)
Onze laatste dag op Bocas del Toro, morgen reizen we namelijk terug naar San Jose. Om maandag terug naar Nederland te vliegen. De laatste kans om de boot- snorkeltrip te gaan maken. Als we wakker worden, ja je raad het al: weer regen.
Na het ontbijt besluiten om maar van de boottrip af te zien. We hebben geen zin om heel de dag met onze regenponchos aan in een bootje te gaan zitten. Dolfijnen hebben we gelukkig al vaak gezien (zelfs tijdens deze reis). Als om 10 uur alnog de bewolking open trekt wandelen we naar een strand. Als de zon flauwtjes doorbreekt wordt het zelfs warm. We nemen een duik in de zee en relaxen op het strand. Zo wordt het toch nog een leuke zonnige dag.

Zondag 10 april (terug naar San Jose - Costa Rica)
Om 8 uur worden we bij de speed-ferry verwacht. Ruim op tijd checken we uit en wandelen met volle bepakking de straat op. Al snel komt er een taxi aan en laten we ons naar het dorp brengen. In plaats van dat we met de geplande locale bus terugreizen naar San Jose reizen we met een andere groep van dezelfde reisorganisatie terug. Deze groep heeft de drie landen reis (Nicaraqua - Costa Rica - Panama) gemaakt. Aangekomen in San Jose, checken we als eerste in, halen onze achtergebleven tassen op en genieten van de laatste avond. We eten in de stad, pakken de rugzakken opnieuw in en dromen nogmaals over de belevenissen van de laatste weken.

Op maandag 11 april vliegen we via Orlando (USA) terug naar Amsterdam alwaar we op dinsdagochtend 12 april landen. Het is prettig thuiskomen in ons nieuwe huis met uitzicht op het water. Hier geen ijsvogels maar eenden, zwanen, hoentjes en aalschovers. We zijn van plan tot aan de volgende vakantie lekker te genieten van dit uitzicht.



Voor meer informatie zie de website van Traveljunkies

Deze reis is gemaakt met de organisatie Fox Vakanties. Bekijk het totale aanbod van Fox Vakanties op: http://www.fox.nl/


Lees meer vakantie en reisinformatie over Costa Rica

Of lees een van de andere vakantie verhalen op Reisgraag.nl:

Argentinië, Chili en Argentinië, 'Patagonië'.

België, Antwerpen, 'Modestad Antwerpen'.

België, Brugge en Gent, 'Brugge en Gent'.

België, Brugge en Knokke-Heist, 'Kasteel ten Berghe'.

België, Leuven, 'Hapje Tapje in Leuven'.

Brazilië, Galinhos, Canoa Quebrada, Martins, Portalegre, 'Rondreis Noord, Tibau do Sul'.

Brazilië, Natal, 'Vakantie Brazilië'.

Brazilië, Natal, Recife, Olinda, 'Rondreis Zuid, Natal'.

Brazilië, São Paulo, 'Het beste van Brazilië'.

Bulgarije, Diverse, 'Typisch Bulgarije'.

Bulgarije, Zonnestrand, 'Bulgarije - Zonnestrand'.

Cambodja, O.a. Sihanoukville, Phnom Penh en Luang Prabang, 'Cambodja en Laos'.

Canada, De provincies British Columbia en Alberta, 'Actief Canada'.

Canada, Diverse, 'Westkust en Rocky-mountains'.

China, Diverse, 'China on a Shoestring'.

Cuba, Diverse, 'Fly & Drive Cuba Compleet'.

Cuba, Diverse, 'Reisverslag Cuba'.

Curaçao, Willemstad, 'Snorkelen op Curaçao'.

Cyprus, Larnaca, Tochni, Kakopetria, Pafos, Limassol., 'Puur en Veelzijdig Cyprus'.

Cyprus, Paphos, 'De westkust van Cyprus'.

Duitsland, Berlijn, 'Berlijn is zeker de moeite waard'.

Duitsland, Berlijn, 'Weekend Berlijn'.

Duitsland, Keulen, 'Citytour Keulen'.

Duitsland, München, 'Rondwandelen in Duitsland'.

Ecuador, Diverse, 'Ecuador en de Galapagos-eilanden'.

Egypte, Diverse, 'Pyramides en de Sinaï'.

Egypte, Sharm el-Sheikh, 'Relaxen aan de Rode Zee'.

Finland, Salla, 'IJskoud Finland'.

Frankrijk, Dijon, Beaune en Tournus, 'Op de fiets door de Bourgogne'.

Frankrijk, Metz, Sarreguimes en Nancy, 'Tafelkunst in de Lorraine'.

Frankrijk, Parijs, 'Kunst in Parijs'.

Griekenland, Eiland Syros, 'Zomerweken op Syros'.

Griekenland, Ixia, 'Ixia - Rhodos'.

Griekenland, Kos-stad, 'Uitwaaien op Kos'.

Hongarije, Boedapest en Debrecen, 'Spa & Beauty in Hongarije'.

Hongarije, Budapest, '6 dagen Budapest'.

Ierland, Kilkenny, Glendalough, Cork e.a., 'Afwisselend Ierland'.

IJsland, Diverse, 'Het prachtige IJsland'.

IJsland, O.a. Skogar, Reykjavik en Borgarfjördur, 'Bijzonder IJsland'.

India, Delhi, Agra, Varanasi, Jaisalmer, 'Namaste India'.

India, Delhi, Bikaner, Jaipur e.a., 'Noord-India'.

India, Diverse, 'Zuid-India'.

Israël, Jeruzalem, Nazareth, Akko, Ceasarea, 'Israëls historie en schitterende natuur'.

Italië, Milaan, 'Bezienswaardigheden in Milaan'.

Italië, Rome, 'De historische schatten van Rome'.

Italië, Rome, 'Herstvakantie in Rome'.

Italië, Sarre, 'Wandelen in Italië'.

Italië, Venetië en Verona, 'Venetië en Verona'.

Jordanië, Diverse, 'Met Koning Aap naar Jordanië'.

Jordanië, Petra, Aquaba, Cairo, 'Egypte en Jordanië'.

Kenia, Diverse, 'Kenia en Uganda'.

Letland, Riga, Sigulda, Turaida, Ventpils, 'Winter Wonder-Letland'.

Luxemburg, Luxemburg-stad en Vianden, 'Luxemburg-stad en Vianden'.

Madagaskar, O.a. Antalaha, Tana, Fort Dauphin., 'Madagascar 2006'.

Maleisië, Kuching, Sibu, Mulu, Kota Kinabalu e.a., 'Maleisisch Borneo'.

Marokko, Diverse, 'Met een huurauto door Marokko'.

Mexico, Diverse, 'Mexico 2006'.

Mexico, Diverse, 'Vamos a Mexico'.

Mexico, Zuid-Mexico, 'Azteken, Maya`s en Koloniaal Mexico'.

Nederland, Egmond aan Zee, 'Haar in de wind in Egmond aan Zee'.

Noorwegen, Diverse, 'Het ruwe Noorse landschap'.

Noorwegen, Diverse o.a. Billund en Stavanger, 'Kampeerhuttentocht Noorwegen'.

Oostenrijk, Wenen, 'Stadstocht Wenen'.

Peru, Diverse o.a. Amazone en Lima, 'Peru'.

Portugal, Diverse, 'Rondreis Portugal'.

Portugal, Lissabon, 'Lissabon'.

Schotland, Diverse, 'Drie weken Schotland'.

Schotland, Diverse, 'Rondreis Schotland'.

Schotland, Kishorn, Lochcarron, Portree, Beauly e.a., 'Autotour door Schotland'.

Spanje, Cala d'Or, 'Cala d'Or, Mallorca'.

Spanje, Calella, 'Weekje naar Spaanse kust'.

Spanje, Diverse, 'Extremadura'.

Spanje, Diverse in de provincie Alicante, 'De ronde van Alicante'.

Spanje, Lloret de Mar - Fenals, 'Bravapark - Lloret de Mar'.

Spanje, Mallorca, 'Mallorca in september'.

Spanje, Valencia, 'Valencia in oktober'.

Sri Lanka, Diverse, 'Reisverslag Sri Lanka'.

Sri Lanka, Diverse, 'Sri Lanka 2006'.

Sri Lanka, o.a. Anuradhapura, Colombo, 'Schatten van Ceylon'.

Tanzania, Diverse, 'Malawi - Zambia - Tanzania'.

Thailand, Bangkok en Chiangmai (Cambodja), 'Bekpekken door Thailand en Cambodja'.

Thailand, Diverse , 'Het noorden van Thailand'.

Thailand, Diverse, 'Reisverslag Thailand'.

Thailand, Diverse, 'Thailand en Laos'.

Thailand, Thailand & Laos, 'Thailand & Laos'.

Turkije, Diverse, 'Zeilcruise langs Turkse kust'.

Turkije, Egirdir, Istanbul, Ankara, Kusadasi, 'Met een huurauto door Turkije'.

Venezuela, Isla Margarita, San Jose de Buja, Caripe., 'Venezuela en Isla Margarita'.

Verenigde Staten, Los Angeles, San Francisco, Las Vegas, 'Het Zuidwesten van de States'.

Verenigde Staten, Los Angeles, San Fransisco, Las Vegas, '4 staten van Amerika; Californie, Nevada, Utah en Arizona'.

Verenigde Staten, New York, 'Nieuwjaar vieren in New York'.

Verenigde Staten, Orlando, 'Florida'.

Vietnam, Hanoi, Sapa, Halong Bay en Bangkok, 'Vietnam en Bangkok'.

Zuid-Afrika, Diverse, 'Kampeerreis Zuid-Afrika'.

Zuid-Afrika, Diverse, 'Rondreis Wild Zuid-Afrika'.

Zuid-Afrika, Kaapstad, Oudtshoorn, Swaziland, 'Met OAD naar Zuid-Afrika'.

Zuid-Afrika, O.a. Sossusvlei, Etosha, Chobe en Victoria Falls, 'Zuidelijk Afrika'.