Aruba & Curaçao

Bestemming: A. Oranjestad (Aruba) , B. Willemstad (Curaçao)
Periode: januari 2010
Vervoer:
Accommodatie: Scuba Lodge

In januari 2010 maakte ik een korte trip naar Aruba en Curaçao. Het bezoek aan Aruba stond als eerste op het programma en daarna was Curaçao aan de beurt. Op Aruba kom ik aan op het Beatrix International Airport. De aankomsthal en omgeving zijn brandschoon en zien er opgeruimd uit. Naar mijn idee is Aruba er meer dan klaar voor om haar gasten te ontvangen. Het is bijna zonde om het asfalt te betreden, zo strak ligt het erbij. Ons hotel, Talk of The Town genaamd, ligt niet ver van de landingsbaan. Vooral bij zonsondergang is het een fraai gezicht om vliegtuigen te zien landen en dat zelfs met palmbomen op de voorgrond.

Betico Croes

In Aruba wordt veel waarde gehecht aan zijn helden en die vereert men dan ook graag met standbeelden. Zo staat op de rotonde bij het hotel het borstbeeld van LG Smith, de voorman van de welbekende Lago-olieraffinaderij. Bovendien staan op de twee pleinen achter het hotel nog standbeelden van de vrijheidsstrijder Simon Bolivar en van de grote voorvechter van de Status Aparte en vrijheidsstrijder Gilberto ‘Betico’ François Croes.

Na een kwartier over de LG Smith Boulevard gelopen te hebben, staan we aan de rand van het centrum ineens voor nog een standbeeld. Dit keer is het een beeldhouwwerk van Shon A. Eman, ook een voorvechter van de Status Aparte van Aruba en in die zin kan hij dus ook als vrijheidsstrijder worden beschouwd. Ertegenover, in het park van het Renaissance Hotel, staat een beeld Koningin Wilhelmina. En zo weten we door al die standbeelden in een kleine twintig minuten al veel over de Arubaanse geschiedenis.

Om het af te leren, stoppen we naast het parlement nog even bij het beeldhouwwerk van Henny Eman, de kleinzoon van Shon A. Eman. Hij was de allereerste premier van het eiland. Een leuk detail is dat de straat- en pleinnamen overeenkomen met de standbeelden en dat is natuurlijk ook wel zo makkelijk. Wel vraag ik me af wat naar wat is vernoemd: is de straat naar het standbeeld vernoemd of juist andersom? Hoe dan ook, het is duidelijk dat voorvechters van de Status Aparte in ieder geval een streepje voor hebben bij het krijgen van een standbeeld.

Oranjestad

Dan komen we bij de jachthaven van Oranjestad, waar de sfeer me zowel aan Disney World als Miami Vice doet denken. Overal waar je kijkt, liggen dure jachtboten en cruiseschepen en er lopen veel Amerikanen met petten en korte broeken rond. Verder is er een Starbucks en zijn er verschillende steakhouses, casino’s en shopping malls waar je je vrije tijd kunt doorbrengen. Voor rust en stilte moet je dan ook een eindje verder doorlopen, totdat je aan het water komt. Daar blijken niet alle keien in het water echte keien te zijn, want hoe langer we kijken, hoe meer leguanen we zien.

Oranjestad Aruba
Oranjestad Aruba


Als we een paar straten van de jachthaven verwijderd zijn, zien we al een heel ander Aruba. Er heerst stilte in de straten en om ons heen zien we een mengeling van dorre grasveldjes, buurtsupers, buurtcafés en duistere types, met of zonder fles. In de Kerkstraat komen we langs het postkantoor, dat wel aan een verfrissende opknapbeurt toe is, want zowel binnen als buiten lijkt de tijd stil te hebben gestaan. Het plein voor de Sint Fransiscuskerk, dat aan de overkant van het postkantoor ligt, is een favoriete verzamelplek voor lokale hangouderen.

'Booming city' San Nicolas

Wanneer we de taxichauffeur vragen ons af te zetten in het centrum van San Nicolas, kijkt hij ons met een vragende blik aan als hij zegt: “Centrum van San Nicolas? Welk centrum?”. Wanneer we langs de Balashi brouwerij rijden, vraagt de chauffeur zich hardop af wat we in vredesnaam in San Nicolas gaan doen en als we eenmaal zijn aangekomen in de tweede stad van Aruba vragen wij ons dat eigenlijk ook af. We hebben namelijk al snel door dat hier niet veel te beleven is. Tenminste.... overdag. Dit schijnt wel anders te zijn geweest ten tijde van de glorietijd van de Lago-olieraffinaderij: toen was San Nicolas een 'booming city', aldus alle reisgidsen. Ook wordt de stad in alle gidsen beschreven als een stad met een smeltkroes van culturen die als geheel weer een eigen stadscultuur vormen en een stad met een Caribische uitstraling waar dag en nacht vermaak is. Maar anno 2010 is dat wel even anders en valt wat we zien vies tegen. Verlaten straten, huizen met dichtgetimmerde ramen, winkels met tralies ervoor en overal lopen bewapende beveiligingsmensen: dit alles maakt dat de stad veel weg heeft van een verlaten industrieterrein en misschien is een spookstad nog wel een betere benaming. Het is in ieder geval duidelijk dat de glorie in San Nicolas vergaan is, zeker na de definitieve sluiting van de olieraffinaderij, enkele jaren geleden.

Het enige dat nog aan de hoogtijdagen van de stad doet denken is Charlie’s Bar, een bar die in 1941 is geopend door de Rotterdammer Charlie Brouns. Volgens de huidige eigenaar, Charlie jr., moeten ze het nu meer hebben van bezoekers die overdag langskomen en hij ter zijde merkt hij op dat in San Nicolas voornamelijk een ander soort vertier populair is. Op dit punt was de taxichauffeur een stuk duidelijker: “Many hookers there”.

Rondje Aruba: van Santa Cruz naar Palm Beach

Tijdens een avondritje van Oranjestad naar ons hotel, klikt het goed tussen ons en taxichauffeur Milton. We vragen hem dan ook of hij later in de week met ons een ochtendtour Aruba in zijn taxi wil doen en daarmee stemt hij in. Milton rijdt ons via zijn geboortedorp Santa Cruz naar de rotsen van Casibari en Ayó. Daar kruip en klim ik onder en door de rotsen naar boven. Boven heb ik uitzicht op Aruba en de hooiberg en dus is het de moeite van het kruipen meer dan waard geweest. Onderweg naar de Natural Bridge gaat het asfalt geruisloos over in zand en zien we om ons heen overal cactussen.

We maken nog even een tussenstop bij het ezel reservaat, waar we zien dat Milton’s adoptie-ezel Langoor het goed maakt. Als we uiteindelijk aankomen bij de Natural Bridge, blijkt dat je het eigenlijk geen brug meer kunt noemen: zo'n drie jaar gelegen is de brug ingestort door toedoen van de natuur. Maar het geweld van de branding, dat duidelijk afsteekt tegen de strakblauwe lucht, maakt veel goed: dat spektakel is een ware lust voor het oog. Even verderop nemen we nog een kijkje bij de verlaten goudmijnen op het strand en we maken nog even een foto bij de California-vuurtoren voordat we uiteindelijk langs de hotels van het moderne Palm Beach terugrijden richting Oranjestad. In Oranjestad bezoeken we het Historische Museum van Aruba, dat gevestigd is in Fort Zoutman. Hier zien en leren we nog veel meer over de Arubaanse geschiedenis. De teksten zijn in het Spaans en Engels, niet in het Nederlands: zoals het eigenlijk ook is in Aruba.

Van Oranjestad naar Willemstad

Tijdens ons verblijf op Aruba komen we vrijwel geen Nederlander tegen en voelt het als een vakantie op een Amerikaans eiland. Aruba is vrij internationaal georiënteerd. Maar hoe anders is dat op Curaçao, waar we vanaf Aruba in twintig minuten naartoe vliegen. Tussen beide eilanden gaat zo’n dertig keer per dag een vlucht, zodat het heel makkelijk is om tussen de eilanden op en neer te reizen.
Aangekomen op Curaçao, valt ons meteen op dat er binnen enkele dagen verkiezingen zijn en dat is duidelijk te merken. Ook is meteen duidelijk dat de band met Nederland de inzet van de verkiezingen in Curaçao is. Onderweg naar het hotel passeren auto’s met vlaggen onze shuttlebus en langs de weg zien we overal verkiezingsposters hangen. Op Curaçao verblijven we in de Scuba Lodge, een klein en sfeervol hotel in de buurt Pietermaai, aan de rand van Willemstad. De eigenaren zijn Nederlanders, net als bijna alle andere gasten in het hotel en bezoekers op het eiland. Na een weekje Aruba zonder Nederlanders moeten we daar wel aan wennen.

Willemstad in Curacao
Willemstad in Curacao

Pietermaai

De buurt Pietermaai ligt in Punda, dat op ongeveer tien minuten wandelen van het hart van Willemstad en iets ten zuiden van het Waaigat ligt. Ooit was Pietermaai een 'rijke' wijk met fraaie en vrijstaande landhuizen waarin voornamelijk Joodse en welgestelde zakenlieden woonden. Maar de buurt raakte enorm in verval, nadat veel bewoners er wegtrokken. Van deze gelegenheid maakten junks dankbaar gebruik en zij namen bezit van de huizen, steegjes en straten. Kortom, Pietermaai was in één klap verandert in een buurt waar je beter niet gezien kon worden. Zo kampte de buurt dus met een imago-probleem, maar dat is steeds meer aan het veranderen. Er wordt gewerkt aan het opknappen van de vervallen huizen en de toon voor wederopstanding is gezet met de renovatie en opening van de Scuba Lodge. Het is duidelijk dat Pietermaai nadrukkelijk wil worden gezien als een 'hotspot'. Naast de Scuba Lodge ligt het gezellige restaurant Vila Toscane waar we iets eten en drinken. Verderop zien we nog een aantal Nederlandse restaurants, genaamd Rozendaels, Mundo Bizar en Intermezzo, waar voornamelijk Nederlandse gasten genieten van een Nederlandse menukaart. Zoals overal op Curaçao en zoals nergens op Aruba.

Aruba vereert haar helden en Curaçao kiest voor Nederlanders. Er is toch wel een duidelijk verschil tussen beiden eilanden te zien, die buiten het zonnige klimaat, maar weinig met elkaar gemeen hebben. Zonnig Aruba en zonnig Curaçao, een twee-eiige tweeling!

Door René Hoeflaak

Heb je interesse in een reis naar Aruba? We helpen je graag om deze reis naar jouw wens samen te stellen. Reisbureau Reisgraag.nl scoort een 9+ in reviews, we zijn lid van ANVR, SGR & Calamiteitenfonds en we hebben al meer dan 12,5 jaar ervaring. Vul hieronder jouw wensen in voor jouw vakantie naar Aruba, dan sturen we je gratis een voorstel op maat.
Zonder een budget zullen we in veel gevallen geen passend advies kunnen geven.
Jouw gegevens
* Velden met een sterretje zijn verplicht

Ons privacy beleid is van toepassing

Vakantieverhalen / reisverslagen

Gerelateerde artikelen