Walvishaaien spotten in AustraliŽ

Bestemming: A. Coral Bay (AustraliŽ)
Periode: april 2016
Vervoer: Vliegtuig
Accommodatie: Camping

Het is nog vroeg wanneer de prachtige kleuren van de ochtendzon de hemel verlichten en onze wekker afgaat. Tijd om op te staan en ons klaar te maken voor een 'once in a lifetime experience', zoals dat hier wordt geadverteerd. Het is 10 april 2016 en we staan met onze camper op een drukke camping in Coral Bay, West Australië, waar de vakantie duidelijk net is begonnen. Blijkbaar hebben we onze trip fantastisch goed gepland, want we zijn precies op tijd voor het walvishaaien-seizoen. Dat klinkt als een avontuur!

Ik pak de videocamera uit de oplader en maak het eerste filmpje van vandaag, waarbij ik Danny vraag naar z'n gemoedstoestand. Een beetje zenuwen, maar wat wil je ook, als je weet dat je vandaag met de grootste vis ter wereld gaat zwemmen, want dát is wat we gaan doen. Gaaf! Ik heb er zin in! M'n bikini kan vast aan, zonnebrand op en ik neem een kleine tas mee met handdoeken, zonnebrillen, water en de videocamera, want deze dag moet wel vastgelegd worden. Na een snel ontbijtje, maken we de camper rijklaar, omdat we van plek moeten verkassen in verband met de drukte op de camping. Danny is inmiddels druk in gesprek met onze Nederlandse buurman, die heerlijke bacon en eieren aan het bakken is, terwijl ik toch eigenlijk een beetje m'n geduld aan het kwijtraken ben. We hadden namelijk 'NU' bij de duikschool moeten zijn... Kom, gaan met die banaan! We zeggen de buurtjes gedag, parkeren de camper op de parkeerplaats van de camping en steken de weg over. Gelukkig is de duikschool aan de andere kant van de straat en lopen we nog geen 5 minuten later bij 'NingalooReefDive' naar binnen. 'Ah, dan moeten jullie Danny en Linda zijn? Dan zijn we nu compleet.' Haha, ok top! Voor we vertrekken moeten we nog even een wetsuit passen. Zo'n leuke inspannende bezigheid... Ik duw m'n voeten door de natte, nog koude pijpen en trek het wetsuit zo hoog mogelijk op. Een paar keer springen helpt altijd. Vervolgens de mouwen, die ook nooit meewerken en als ik dan denk dat hij redelijk zit, hangt m'n kruis nog ongeveer op m'n knieën. Nou, ik vind het goed genoeg. 'Mooi, dan mag die weer uit en in de zak'. Och, ja, uitdoen is al net zo vreselijk. Een rooie kop en wat frustraties later, zitten er twee wetsuits, vier flippers en twee snorkelsetjes in de zak. We hebben zak 29, goed onthouden!

Ningaloo Reef Dive in Coral Bay

Met wat gezonde spanning in ons lijf, wat fantastisch goed voelt, stappen we in de bus, die ons naar de haven brengt. Met nog 16 andere mensen op de tour en vijf crewmembers stappen we aan boord van de boot die ons dichterbij de haaien gaat brengen. De groep is vrij divers, met kinderen en oudere mensen uit verschillende landen. We hebben 1 ding gemeen, iedereen is een beetje nerveus, maar wel super enthousiast. De crew stelt zich voor en bestaat uit mensen die op de boot blijven, instructeurs en een fotograaf, die mee het water in gaat. En dan begint de snorkelles. Als iemand met een vuist op z'n hoofd slaat, betekent dit: Alles goed? Antwoorden doe je met ook op je hoofd slaan als het goed gaat, of met je armen zwaaien als het niet goed gaat. En als je uitgeput bent en niet meer verder kan zwemmen, of als de haai gewoon veel te ver is en je kunt het niet bijhouden, kan je je laten ophalen door de boot, door je arm in de lucht te steken. Ok, dat lijkt me duidelijk. En nu: oefenen met snorkelen. '29?' Jep, die is van ons! En daar gaan we nog een keer, de wetsuits mogen aan. Vervolgens komt de 'afwasmiddel-man' langs voor het schoonmaken van de duikbrillen en mogen we in onze complete outfits met flippers aan de achterkant van de boot gaan staan om op het startsein met z'n allen zo snel mogelijk het water in te springen. 'Go!' En daar gaan we achter elkaar plons, plons, het water in. En snorkelen maar. En niet zomaar snorkelen, ze hebben een prachtige plek uitgezocht met kleurrijk koraal en vissen in alle soorten en maten. Wauw! Het springen ging goed, iedereen was in een rap tempo in het water. Dit moeten we namelijk straks met de walvishaaien ook gaan doen, want de walvishaai zal niet op ons wachten. Na een half uur snorkelen in het kraakheldere water, komt de boot ons weer ophalen en klimmen we via de trapjes omhoog de boot weer op en kunnen we even uitrusten. Wat een prachtig zeeleven hier, we zouden bijna vergeten waarom we hier echt zijn. Maar niet helemaal, want we hebben niet $380 AUD per persoon betaald voor een beetje snorkelen in de Ningaloo Reef, wat we ook aan de overkant van onze camping kunnen doen, voor niets. Nee. We zijn hier toch echt om naar de haaien te gaan!

Op de boot
Op de boot


Voordat we met de haaien gaan zwemmen krijgen we 'walvishaaien-snorkel-les'. De grootste walvishaai die ooit gemeten is is 18 meter. Dat is zeg maar groter dan de boot waar we nu op zitten. Whaa.. spannend! De meeste walvishaaien die ze met deze tour vinden, zijn tussen de 6 meter en 12 meter lang, wat ik eigenlijk ook al lang zat vind. Ik ben benieuwd. Het spotvliegtuig gaat zo meteen op zoek naar walvishaaien die net onder het wateroppervlak zwemmen en zodra het vliegtuig er een heeft gespot, gaat de boot in sneltreinvaart voor de walvishaai varen. Wij moeten op dat moment achterop de boot klaar gaan staan en op het springsein het water in springen. Onder water moet je zo snel mogelijk op zoek naar de haai en links of rechts van de haai gaan zwemmen. Walvishaaien zijn groot, maar niet gevaarlijk en dus kan je er zonder gevaar op een paar meter naast zwemmen. Het enige is, dat je niet tè dicht bij de staart of vinnen in de buurt moet komen, want die kunnen een harde klap geven als je niet goed uitkijkt. En dan vervolgens moet je snelheid maken en met de haai meezwemmen. De ene haai is sneller dan de andere, maar als je niet zwemt, ben je hem zo kwijt.

De eerste walvishaai

Oké, de vlinders in m'n buik zijn inmiddels dol geworden en de adrenaline stijgt. We zitten in groep 1 en dat betekent dat als er een haai wordt gespot, wij als eerste het water in mogen. Het spotvliegtuig vliegt rondjes boven de zee en dan opeens begint de motor te ronken en versnelt de boot. 'Whaleshark!!!' wordt door de crew geroepen. 'Snel, snel' Ok, flippers aan, snorkel op en een beetje onhandig lopen we vlug naar de achterkant van de boot. Met m'n handen vastgeklampt aan de metalen reling hoor ik m'n eigen supersnelle ademhaling en daar staan we dan, wachtend op het sein om de grootste vis ter wereld te gaan zien. Vooral niet vergeten adem te halen! 'Go!' Jahoor daar gaan we dan. De adrenaline schiet omhoog naar 200% en voor ik het weet spring ik het water in. Nog wat spartelend in het water, word ik aan m'n arm getrokken. Het is Danny die met z'n hand een kant op wijst, ik volg z'n vinger en wow, het is enorm, het is huge, die mond, die enorme bek. Een ovale, donkere, platte bek en dat komt op mij afgezwommen Ok, links of rechts, het gaat snel, ik kies een kant, rechts en ik zwem, ik zwem zo snel mogelijk en ik zwem naast een whaleshark! M'n ademhaling is nog sneller en m'n hartslag maakt overuren. Wauw! Wat is dit gaaf en wat voelt dit onwerkelijk. De haai is echt enorm, dat lijf en dan zwemmen er 'kleine' visjes bij, die echt niet zo klein zijn als je denkt, die leven van de algen op de haai. Ok, niet in paniek raken, maar genieten van dit geweldige moment!

De walvishaai!
De walvishaai!


De haai zwemt snel en ik moet echt hard met m'n flippers bewegen om hem bij te houden. Ik ben echt onder de indruk, wat is dit gaaf, ik zwem met de grootste vis ter wereld, waarbij het woord 'vis' eigenlijk veel te klein is voor dit enorme zeedier. Danny zwemt bij me en we kijken elkaar af en toe even aan met grote ogen en blikken van verbazing. Ik zou bijna zeggen dat het een droom is. Na 5 minuten worden we weer door de boot opgehaald, dat lijkt misschien kort, maar echt waar, ik ben kapot. Groep 2 is in het water en dus hebben we even tijd om op adem te komen voor we 5 minuten later weer het water in springen. Het blijft spectaculair en bij de 3e keer houdt de haai het voor gezien en duikt hij als een onderzeeër naar de diepte. Het water is kraakhelder en zelfs nog zo'n 50 meter diep kunnen we een klein 'haaitje' zien, dat is zelfs uitzonderlijk. Wat hebben we een mazzel!

Even zitten en even rustig ademhalen. De tranen schieten in m'n ogen, wat fantastisch dit en hoe geweldig is het dat wij dit mogen meemaken! Ik ben blij, ik ben gelukkig en nu al doodmoe, maar we zijn nog niet klaar, want de spotter heeft alweer een nieuwe haai gespot. En daar gaan we weer! De boot maakt weer snelheid en wij staan weer klaar. Deze haai zwemt rondjes en dat betekent dat we niet zo hard hoeven te zwemmen, dat scheelt dan weer. Opeens komen de zenuwen op, gek, we hebben dit net toch ook al 3 keer gedaan. Ik sta te shaken achterop de boot en vind het ineens mega spannend. Springen maar en onder water op zoek naar de haai. Waar is hij toch? Een oogwenk later zien we de haai recht onder ons en is hij inderdaad rondjes aan het zwemmen. Geweldig! Wel handig voor een foto met de haai door de fotograaf. De stippen op de haai zijn als een Aboriginaltekening, perfect geplaatst. Wat een mooi beest. Zonder al te veel buiten adem te raken, cirkelen we rustig boven de haai rond, totdat hij naar de diepte duikt. Na een iets langere stop tussendoor, hebben we nog tijd voor 1 haai. De haai die is gespot, is 8 meter lang en lijkt mee te doen aan een snelheidsrace. We hebben onze flippers hard nodig en zwemmen erop los. Ik zwem zo snel als ik kan, maar ik raak steeds verder achterop. Danny kan het goed bijhouden, terwijl ik na zo'n 5 minuten toch even m'n arm de lucht in hou om me op te laten halen door de boot. Omdat er 2 haaien zijn gespot, blijven we met 2 groepen in het water en dus word ik vervolgens weer bij de rest van de groep in het water gedropt. Nog 1 ronde, en weer moet ik hard zwemmen om het bij te kunnen houden. Danny probeert me te duwen, maar duwt me eigenlijk meer onder water dan vooruit. Doe maar niet, probeer ik hem onder water duidelijk te maken. Ik hoor m'n eigen ademhaling onder water en merk dat ik echt op m'n max zit, maar dit is de laatste keer en ik moet het volhouden... en dat lukt. Met z'n tweeën zwemmen we nog één keer naast dit prachtige zeedier en genieten we volop! De haai duikt uiteindelijk de diepte in en wij gaan de boot weer op, want een uur met de haaien zwemmen is de limit.

Zeeschildpadden

'Woehoeee, jullie hebben het gehaald!' wordt er geroepen. Wat een feest. Met een heerlijk chocolaatje zitten we uitgeput op de bank en hebben we er een geweldige walvishaai-ervaring bij. Het blijft nog steeds onwerkelijk, misschien komt dit omdat we de haai niet hebben aangeraakt, maar we waren er toch echt heel dichtbij. Gaaf was het zeker. Ik heb een parachutesprong gedaan en walvissen van dichtbij gezien, maar dit overtreft alles. Wat een fantastische belevenis! We zijn kapot, we zijn op en toch zo vol adrenaline. We bekijken onze filmpjes op de videocamera die misschien niet super zijn, maar de haaien staan er zeker op. Daarnaast hoor ik vooral een hoop gehijg op de filmpjes, waaruit ik duidelijk kan opmaken dat ik echt alles gegeven heb. Na een heerlijke lunch, die de crew voor ons heeft voorbereid, kunnen we er wel weer even tegenaan en bereiden we ons nog één keer voor om het water in te gaan. Dit keer hoeven we niet zoveel inspanning te leveren als bij de walvishaaien, want nu gaan we op zeeschildpaddenjacht, die gelukkig iets makkelijker bij te houden zijn. Rustig dobberend in het water, spotten we prachtig koraal, vissen in alle kleuren en maten en vinden we 3 zeeschildpadden. Op een sierlijke manier bewegen ze hun poten heen en weer en verplaatsen ze zich door het heldere water. Wauw, wat een mooie beesten. De één nog dichterbij dan de ander en het lijkt wel of ze zich niks aantrekken van die snorkelende mensen om ze heen, terwijl we hier toch echt midden op zee zitten. Een super afsluiting van deze mooie dag om nooit meer te vergeten. Tijd om terug te gaan.

Met een stubbyholder, een diploma en ook nog wat foto's van de fotograaf lopen we tevreden en voldaan terug naar de camping waar we onze ervaringen, foto's en filmpjes natuurlijk nog even moeten delen met onze Nederlandse buurtjes. Dit doen we gezellig met een paar pizza's en biertjes, want die hebben we wel verdiend na deze dag. Nog vol van ons avontuur is het niet heel lastig om inmiddels onder een donkere sterrenhemel in slaap te vallen en te dromen van dit geweldige avontuur.

Geschreven door Linda Castien

Vakantieverhalen / reisverslagen

Gerelateerde artikelen