De 7 opmerkelijkste micronaties

Een micronatie is een entiteit die beweert een onafhankelijk en soeverein land te zijn. Vaak worden deze landjes opgericht als grap, maar soms zijn ze een serieuze poging om een eigen land op te richten. Deze zeven micronaties hebben echter allemaal gemeen dat er een opmerkelijk verhaal achter schuilt.

Redonda

Dit kleine, Caribische eilandje ligt tussen Nevis en Montserrat en is onderdeel van Antigua en Barbuda. De oorsprong van het Koninkrijk Redonda is gehuld in mysterie. De eerste vermelding stamt uit 1929, van fantasy schrijver M.P. Shiel. Volgens hem zou zijn vader het eiland geclaimd hebben en volgens de legende zou de British Colonial Office hem de titel hebben gegund. M.P. Shiel gaf het koningschap door aan een bevriende dichter. De latere koningen van Redonda waren ook kunstenaars. Het koninkrijk is meer een bron van humor dan een echte staat.

Het 2.5 km² grote eiland zelf stelt weinig voor. Steile rotsen, geen zoetwaterbron en weinig vlak land zorgde ervoor dat het eiland onbewoond bleef. Enkel tijdens de 19e en vroege 20e eeuw verbleven er mensen op het eiland om de aanwezige guano te winnen. Sindsdien is het enkel nog het thuis van zeevogels en een kleine kudde wilde geiten.

Seborga

Een kleine tien kilometer van de grens met Frankrijk, in de heuvelachtig Italiaanse streek Ligurië, ligt het dorpje Seborga. Volgens de inwoners zou de 15 km² grote gemeente onafhankelijk zijn van Italië. In de Middeleeuwen zou het land een onafhankelijk prinsdom zijn geworden. In 1729 werd Seborga verkocht aan het koninkrijk van Sardinië. De verkoop zou echter niet goed zijn geregistreerd en bij het Congres van Wenen (1815) en de proclamatie van het koninkrijk Italië (1861) zou Seborga niet genoemd zijn.

In de jaren 1960 begon Giorgio Carbono te claimen dat het dorpje technisch gezien nog onafhankelijk was. In 1963 had hij zijn dorpsgenoten overtuigd en werd hij uitgeroepen tot Prins Giorgi I. De 300 inwoners namen in 1995 met grote meerderheid een grondwet aan en riepen de onafhankelijkheid van het Prinsdom Seborga uit. De Seborganen houden het echter luchtig, ze betalen nog steeds Italiaanse belastingen en stemmen nog steeds in de Italiaanse verkiezingen. De aandacht voor het 'landje' heeft de toerisme gestimuleerd en de restauratie van het historisch centrum mogelijk gemaakt. De Seborganen hebben ook een eigen munt, de luigino, die in het dorp naast de euro gebruikt kan gebruiken.

Hutt River

De onafhankelijkheidsverklaring van het Prinsdom van Hutt River, gelegen in het westen van Australië, wordt gezien als het startschot van de moderne micronatie-beweging. In 1970 kreeg de boer Leonard Casley het aan de stok met de overheid van West-Australië over recent ingestelde graan quota's. Casley mocht maar een klein deel van zijn net rijpe graan oogsten. Na een hele reeks protesten van de boer, zelfs aan het staatshoofd koningin Elizabeth II, besloot de West-Australische regering Casley's land te onteigenen. Om hieronder uit te komen besloot Casley zijn grondbezit uit te roepen tot een onafhankelijk land. Sindsdien laat de West-Australische overheid deze Prins Leonard I grotendeels zijn eigen gang gaan.

In 1977, na een dispuut over het betalen van belasting, verklaarde Hutt River de oorlog aan Australië. De 'vijandigheden' werden na enkele dagen gestaakt en de 23 inwoners hebben nog steeds geen belasting betaalt. De economie draait rond landbouwproducten, maar ook rond het toerisme. De boerderij krijgt per jaar namelijk 40.000 toeristen op bezoek. Er worden ook postzegels en munten van Hutt River verkocht.

Sealand

Tijdens de Tweede Wereldoorlog bouwden de Britten een serie forten in de monding van de Thames om de scheepvaart naar Londen te bewaken. Een van deze zogenaamde Maunsell Forts, HM Fort Roughs lag 12 km van de Engelse kust. Nadat de laatste militairen in 1956 vertrokken werden de forten al snel overgenomen door radiopiraten. Omdat het fort buiten de territoriale wateren van Groot-Brittannië lag, kon men daar ongestraft uitzenden. De laatste piraat op Fort Roughs was Paddy Roy Bates. Die opereerde vanaf het platform Radio Essex. Hij en zijn zoon hadden vaak problemen met de Britse regering. In 1967 riep hij daarom de onafhankelijkheid van het Prinsdom Sealand uit. In 1975 introduceerde Bates een grondwet, vlag, volkslied, valuta en paspoorten voor zijn Sealand.

Toen Bates en zijn vrouw in 1978 in Engeland waren, vielen Duitse en Nederlandse huurlingen onder leiding van Alexander Achenbach het platform aan en namen Bates' zoon Michael in gijzeling. Bates wist het eiland te heroveren en Achenbach gevangen te nemen. Nederland, Oostenrijk en Duitsland gingen in overleg met Groot-Brittannië en Sealand om zijn vrijlating te regelen. Het bezoek van een Duitse diplomaat aan Sealand wordt door de Sealanders gezien als erkenning van de soevereiniteit van hun land. De laatste jaren spitsen de inwoners de Sealandse economie op het internet toe. In 2000 waren er plannen om van het platform een data haven te maken. Tegenwoordig zijn ze bezig een online casino op te zetten, dat dit jaar open zal gaan.

Lovely

Deze micronatie is een resultaat van een TV documentaire door de Britse komiek Danny Wallace. Die nam in 2005 verschillende afleveringen op voor BBC, waarin hij het fenomeen van de micronatie onderzoekt en een poging onderneemt om er zelf ook een op te zetten. Na een mislukte invasie van een eiland in de Thames, besluit hij om zijn appartement uit te roepen tot het koninkrijk Lovely. Sinds 2008 woont hij echter niet meer in de flat en is het koninkrijk niet langer een prioriteit voor de 'koninklijke' komiek.

Minerva

Niet alle micronaties beginnen als grappen, sommige zijn zeer serieus. In 1972 werd er door de miljonair Michael Oliver en enkele medestanders de Republiek Minera opgericht. Twee afgelegen riffen in de Grote Oceaan, de Minervariffen, werden met zand opgehoogd en het land werd onafhankelijk verklaard. De bedoeling was een libertaire samenleving op te richten, vrij van belasting, subsidies of uitkeringen. Toerisme en vrijhandel zouden de peilers van de economie worden. De omringende eilanden tekenden echter bezwaar aan en Tonga viel na drie weken Minerva binnen en brak het geheel af. Sindsdien zijn er nog twee andere pogingen geweest, maar Tonga gooide altijd roet in het eten.

Kugelmugel

De onafhankelijkheid van de Republiek van Kugelmugel werd in 1984 verklaard door kunstenaar Edwin Lipburger, naar aanleiding van een geschil met de Oostenrijkse overheid over de bouw van een balvormig huis, de zogenaamde Kugelmugel. De zelfverklaarde president weigerde Oostenrijkse belastingen te betalen en begon met het uitgeven van eigen postzegels. Hiervoor werd hij opgepakt en veroordeeld. Alleen een pardon van de Oostenrijkse president voorkwam een gevangenisverblijf. Het huis/kunstobject is verplaatst naar de bekende Wiener Prater, waar het omringt wordt door prikkeldraad. Lipburger, de enige inwoner, leeft nu in ballingschap.